Franca Treur schaduwt Jan Peter Balkenende

Hoe ziet een schrijver een politicus? Franca Treur schaduwt een week lang Jan Peter Balkenende, premier en mede-Zeeuw.

Deel 1: Tussen voorlichters en beveiligers
Heb je geen iPhone?” Europarlementariër Corien Wortmann kijkt verbaasd naar het ouderwetse mobieltje dat Jeroen de Graaf uit zijn broekzak trekt. De Graaf is de politiek assistent van Jan Peter Balkenende. „Wij mogen geen iPhone”, antwoordt hij spijtig met een blik op de demissionair minister-president. Die beaamt dat en haalt een al even oud toestel tevoorschijn. „iPhones kunnen niet beveiligd worden.”

Lees verder...

Deel 2: Tussen veel bekende gezichten
‘We zijn blij dat hij vanmiddag bij ons is: de man met het hart op de juiste plek Jan Peter Balkenende!” Balkenende loopt naar voren. Applaus. We zijn op de CDA-conferentie over Europa. Europarlementariër Wim van de Camp, die zojuist de demissionair minister-president heeft aangekondigd, gaat weer zitten.

Ik denk na over deze woorden. Waarom zei hij juist dat over Balkenende? De man die net terug is van een belangrijke klus op een belangrijke EU-top in Brussel (waarover binnenkort meer). Had hij op deze Europa Conferentie niet iets over zijn rol als Europees leider kunnen zeggen?

Lees verder...

Deel 3: „Balkenende wil kennismaken.”
Het is een uurtje of elf in de ochtend als ik met ferme stappen het gebouw binnenstiefel waar de EU-top wordt gehouden. Ik houd mijn kaart voor de scanner, gooi mijn jas, tas en paraplu op de band. Brussels here I am.

Ergens boven mijn hoofd praten 27 Europese regeringsleiders over de financiële problemen van Griekenland. Over een uur is het klaar en zullen alle leiders in hun eigen zaaltje een persconferentie geven. Dat is althans de verwachting, je kunt er niet de klok op gelijkzetten. Daarom ben ik er maar vast.

Lees verder...

Deel 4: Moet Balkenende vaak worden afgestoft?
What you see is what you get, zeggen ze van Jan Peter Balkenende. Maar hoe zit het nu eigenlijk precies met dat beeld dat we van hem hebben? Daarvoor ga ik naar Madame Tussauds, waar een namaak-Balkenende in een namaaktorentje staat. Je kunt er achter zijn bureau poseren voor een foto.

Ik ga daar zitten en blader wat door het regeerakkoord Samen werken, samen leven. Na een half uur vraagt een man of hij nu eventjes mag. „One minute please?” Haastig maak ik plaats voor deze fan. De broer maakt een foto en steekt zijn duim op. Ze komen uit Iran. „Do you know his name?” vraag ik, naar Balkenende wijzend. „No, but we like him.” Daarna poseren ze om de beurt naast Pim Fortuyn.

Lees verder...

Deel 5: De premier kijkt naar een neksteun
‘Zou jij in deze auto meerijden?” Aan zijn stem hoor ik dat Ronald Paul, directeur van Maasvlakte 2, me er aan mijn haren uit wil sleuren. Maar dat gaat niet, want de demissionair minister-president zit erbij.

Ik zit achter Balkenende in een van de terreinwagens die ons gaan rondleiden op het fonkelnieuwe zand van Maasvlakte 2. De premier is al sinds kwart voor negen in het havengebied op werkbezoek. Op het bootje waarmee hij rondgevaren wordt is geen plek voor mij. De RVD wist maar een week van tevoren dat ik mee wilde. Anders hadden we wel een grotere boot geregeld.”

Lees verder...

Deel 6 (slot): De premier zegt steeds hetzelfde

‘Wat vind jij nou van het Haagse wereldje?” Dat vroeg Balkenende bij ons Brussels biertje. Ik zei toen dat ik daarover nog nooit had nagedacht. Hij keek een beetje ongelovig. Maar na een week geschaduw heb ik er al iets meer idee van.

Het was de week van de Europese top over de Grieken. Bij elkaar heb ik Balkenende inmiddels wel een keer of dertig horen vertellen dat hij blij is met de oplossing voor het Griekse drama. En dat hij bijzonder verheugd is dat op zijn persoonlijke aandringen het IMF in de arm wordt genomen. Ik begrijp dat hij zijn succes moest uitventen. In de politiek moet je reclame maken voor jezelf, want een ander doet het niet.

Lees verder...