Uit de stolp: schrijvers schaduwen politici
Hoe ziet een schrijver een politicus? Kluun schrijft een week lang over Femke Halsema.
Maar in Den Haag stopten ze pardoes met campagne voeren. Zat ik in mijn eerste
weekend als officieel Femke Halsema-volger niet bij het lijsttrekkersdebat
in De Rode Hoed, maar betaald te spijbelen in een strandtent in Zandvoort.
Lola (2) en Roos (6) hebben al gepleit voor een verlenging van de
campagnestop met minimaal een week.
Lees
verder...
‘Hans, Kluun hier. Krijg net een sms van Femke. Ze is ziek. Griep.’
‘Nou en?’
‘Nou en? Als ik iets wil schrijven over haar, moet er toch wat te melden zijn,
of ben ik nou heel ouderwets?’
‘Er is altijd wat te schrijven. En anders bel je de behandelend arts en vraag
je of die je met haar wil doorverbinden.’
Daar zijn we mooi klaar mee. Dat heb je als schrijver nooit, dat je
romanpersonage door griep of ander ongemak er ineens de brui aan geeft. Al
is dit in mijn geval misschien wat ongelukkig uitgedrukt.
Lees
verder...
Femke komt wél terug. Morgen is ze weer helemaal het vrouwtje. Op de
verkiezingsposters ziet ze er zelfs beter uit dan voor haar griep, de
lijsttrekker van GroenLinks kan visueel op geen oneffenheid meer worden
betrapt. Vandaag moet de fractievergadering het nog doen zonder de première,
zoals ze binnenskamers heet. Leek mij een mooi moment om eens te zien of
daar dan ook meteen de pleuris uitbreekt, zoals bij de PVV, als het
opperhoofd even niet oplet. Wie is de vice-Femke?
Lees
verder...
Lees
verder...
Zelf heb ik deze week voor hangoudere gespeeld, eerst bij gebrek aan Femke
(griep), daarna zoekend waar ze nu weer uithing om te verkondigen dat
GroenLinks 300.000 banen schept en daarmee volgens het CPB cum laude is
geslaagd voor het vak economie. Dames en heren, in de zendtijd voor
Politieke Partijen was dit een mededeling van de afdeling propaganda van
GroenLinks. Zo, en ophouden met dat gezeur dat ik niks over jullie
partijprogramma meld, wie denken jullie wel dat ik ben, de Pravda?
Lees
verder...
Ik heb begrepen dat je een gat in de lucht sprong toen je vernam dat wij een
week lang een koppeltje zouden gaan vormen. Begrijp me niet verkeerd, ik
maakte me geen amoureuze illusies, maar ook ik was opgelucht. Aardige man,
hoor, die Alexander Pechtold, maar om daar nou een hele week mee door te
brengen...
Nee, dan jij. Dat je, om elke zweem van partijdigheid te vermijden, als
voorzitter van de aankomende AKO Literatuurprijs nu niet meer op mij kunt
stemmen, neem ik op de koop toe. Dan maar een keer een literaire prijs
mislopen. Andersom kan ik het nu niet meer maken om op jou te stemmen op 9
juni, maar dat deed ik toch al niet, dus voor jou had onze samenwerking
alleen maar voordelen.
Lees
verder...
