Betaling is bewijs, maar kinderporno is vaak gratis

Rotterdam, 25 okt. Hoe bewijs je dat iemand „met weloverwogen bedoelingen naar kinderporno kijkt"? Volgens advocaat Christiaan Alberdingk Thijm, gespecialiseerd in internetzaken, is dat moeilijk aan te tonen. „Ik heb alle begrip voor de wens om kinderporno te bestrijden, maar je moet geen wetgeving introduceren die niet te handhaven valt."

Bij internetproviders valt na te gaan welke websites iemand heeft bezocht, maar er zijn tal van situaties te bedenken waarbij iemand per ongeluk op een site komt. Een van de methoden om te bewijzen dat iemand moedwillig naar kinderporno kijkt, zou zijn door aan te tonen dat voor beelden is betaald met een creditcard. Waterdicht is deze manier niet. „Je kan bedenken dat iemand een ander in een kwaad daglicht wil stellen door zijn creditcardgegevens te gebruiken op een kinderpornosite”, zegt Alberdingk Thijm.

De websites waar de gebruiker voor kinderporno moet betalen zijn echter „het topje van de ijsberg”. Het aantal gratis netwerken is veel groter. „Je gooit een enorm net uit waarmee je misschien één vis uit de zee haalt. Je kunt beter de mensen aanpakken die kinderporno aanbieden. Ik vermoed dat door deze maatregel de ondergrondse gratis netwerken nog meer tot bloei komen. Daarbij heeft justitie nu te weinig expertise en technische middelen.”