Lucky tv: verknipte fragmenten vol absurde humor

Opnemen, knippen, plakken en manipuleren. Sander van de Pavert maakt de ultrakorte satirische filmpjes na de aftiteling van De Wereld Draait Door.

Rotterdam, 29 april. Je dacht dat De Wereld Draait Door (DWDD) was afgelopen. De gasten hebben elkaar een hand gegeven, de camera zoomt uit. Maar na de aftiteling verschijnt Barack Obama in beeld. Hij spreekt een enthousiaste menigte toe met een hartgrondig: „Fuck you!”. Dan verlaat hij het podium weer. Verdwaasd blijf je achter. Was dit het begin van het journaal of nog een restje humor van DWDD?

Die dertig seconden ultrakorte satire is een creatie van het eenmansbedrijfje Lucky TV. Elke werkdag maakt Sander van de Pavert (32) een vrolijk filmpje met commentaar op de actualiteit.

Hij monteert interviews tot ongemakkelijke gesprekken, voegt een absurde ondertiteling toe aan een toespraak van George W. Bush of laat NOS-correspondente Saskia Dekker opeten door een monster. Een van zijn bekendste filmpjes is de parodie op de uitzending van Peter R. de Vries, waarin Van den Pavert in de rol van Joran van der Sloot in een auto opbiecht met Harry Potter op de toverschool te hebben gezeten.

YouTube staat er vol mee: gemonteerde filmpjes waarin de vreemdste dingen gebeuren: President Bush die Sunday, bloody sunday van U2 lijkt te zingen of Hitler die woedend uitschreeuwt dat Windows Vista niet naar behoren werkt. Ook sites als burorenkema.nl en mastermovies.nl manipuleren bestaand beeldmateriaal om satire te bedrijven. Van de Pavert heeft zich erin gespecialiseerd.

„Ik heb alles bij elkaar iets van 800 filmpjes gemaakt”, zegt Van de Pavert in het herenhuis in Den Haag, waar hij werkt. Onder meer Jensen!, De Staat Van Verwarring en de Mike & Thomas Show zonden zijn videomontages uit, nu werkt hij vooral voor DWDD.

Hij neemt iedere dag alle actualiteitenrubrieken op en knipt ze in stukjes. „Je kunt het haast op de lettergreep monteren, zodat je mensen dingen kunt laten zeggen die ze écht niet hebben gezegd.” Tijdens het monteren bedenkt hij pas wat hij wil doen.

Van de Pavert heeft grafische vormgeving gestudeerd aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. „Toen ik klaar was kreeg ik van mijn ouders een videocamera en daar is het mee begonnen. Ik ben gaan knippen en plakken en dan ontdek je dat je kunt manipuleren. Vervalsing is altijd een soort fascinatie geweest.”

Vijf jaar geleden stuurde hij een videoband met zijn werk naar verschillende omroepen. „Er was toen net een nieuw programma, VARALaat, de voorganger van DWDD. Daar ben ik toen begonnen met een paar keer per week een filmpje. Sindsdien is de VARA mijn belangrijkste werkgever.”

Van de Pavert kan het niet ver genoeg gaan, hij vindt het moeilijk om aan te geven waar de grens ligt: „Ik denk dat dat te maken heeft met dierenleed, kinderporno en de Holocaust.” Hij schiet in de lach: „Er kunnen wat mij betreft niet genoeg hakenkruizen over het beeld rollen. Als ik daar even de kans toe zie, dan doe ik dat ook.” Hij ziet wel in dat de omroep dat dan niet wil uitzenden.

„Ik heb wel eens van een opdrachtgever gehoord dat Catherine Keyl steeds opbelde of ik wilde ophouden. Maar ik denk niet dat ik mensen kwets door ze in mijn filmpjes te gebruiken.” Veel reacties van kijkers krijgt hij niet. „De VARA stuurt wel eens leuke dingen door, mensen die heel boos zijn of zo.”

Hij denkt dat kijkers wel goed kunnen zien dat zijn filmpjes gemanipuleerd zijn. „Als je een interview verknipt, dan speelt het een rol hoe echt iets eruit ziet, maar er zijn ook veel vormen waarbij dat niet aan de orde is: als ik Nathalie Holloway op laat eten door een zeemonster of iets anders idioots. De context geeft voldoende aan dat het satire is.” Van de Pavert spreekt zelf de voiceovers in, maar zijn gezicht is bijna nooit in beeld. „Ik blijf liever aan de andere kant van het beeldscherm. Ik ben geen acteur.”

Een duidelijke mening is moeilijk te bespeuren in de filmpjes: „Ik probeer om toch al absurde situaties uit te vergroten. Als er een hele hype ontstaat over een filmpje van Geert Wilders, dan richt ik me op de vorm van die film en minder op de inhoud. Zo blijft mijn mening over Wilders in mijn filmpje neutraal.”

Ooit wil Van de Pavert zijn miniatuurwerk verruilen voor iets groters. „Ik wil ook wel eens iets maken waarbij dat verkleinwoordje na ‘film’ niet nodig is en bijvoorbeeld een documentaire maken. Wat ik nu doe vind ik heel leuk, maar daar ga ik niet mee door tot mijn vijftigste.”