Nederlandse troepen in Uruzgan
Nederlandse militairen vertrokken deze week uit Eindhoven naar Uruzgan. Scherfvesten aan en helm op, zodra het Afghaanse luchtruim wordt betreden.
Bagage sorteren, scherfvest en helm ophalen en dan naar de eetzaal, gebiedt de Nederlandse adjudant die de presentielijst doorneemt. En niet over de basis gaan dwalen, want hier gelden de regels van de Emiraten. „Als u wordt opgepakt, hebt u een uitdaging en wij ook.” Het duurt nog vijf uur voor de reis wordt voortgezet naar de internationale vliegbasis in het Zuid-Afghaanse Kandahar en er is niets te doen. Er wordt wat gemopperd, maar niemand stelt vragen of protesteert. Wachten is een soldatenspecialiteit. Verstand op nul, „gewoon, hangen”, legt een helikoptermonteur uit. Roken is een belangrijk tijdverdrijf, vertelt een jong meisje dat in Uruzgan de pantserhouwitser, het grootste kanon van het leger, bestuurt. En ze hebben spelcomputers en minilaptops, om Pro Evolution Soccer en Call of Duty 4: Modern Warfare op te spelen.
De Boeing C-17, een van de grootste vrachtvliegtuigen ter wereld, maakt zoveel lawaai dat oordopjes in moeten. Dan rest er weinig dan slapen of gamen. Hier gelden de regels van de American Air Force. Dat betekent scherfvest aan en helm op zodra het Afghaanse luchtruim wordt betreden. De combat area, zoals het Amerikaanse cabinepersoneel het uitdrukt.
Op Kandahar Airfield, waar 16.000 militairen van de NAVO-stabilisatiemacht ISAF en de Amerikaanse antiterreurmissie Enduring Freedom gelegerd zijn, gelden de regels van de internationale troepenmacht. Dat betekent geen foto’s maken en niet naar huis sms’en tijdens het wachten op nieuwe orders. Mobiele telefoons zijn verboden, want je weet nooit of ze getapt worden door de Talibaan. Er zijn turkey sandwiches met ketchup, en er is cola. Het is half zes ’s ochtends als de mannen en vrouwen in een reusachtige tent op een veldbed ploffen, voor tweeënhalf uur slaap. Dan is het weer melden, voor het laatste half uur vliegen naar Kamp Holland.
Echte kampioenen in het wachten zijn de Afghaanse militairen die de buitenste wal van het kamp bewaken. De binnenwal wordt bemand door een Slowaaks wachtpeloton, maar de buitenring is exclusief voor Afghanen. Hun post staat op een heuvel die uitziet over het kamp, het stadje Tarin Kowt verderop, en de weg naar Kandahar, waarover af en toe een kleurige vrachtwagen tussen een stofwolk te ontwaren is. Anders dan de basis in Kandahar wordt Kamp Holland tot nu toe niet aangevallen, de gevechten vinden dieper in de provincie plaats. Hun schots en scheef in elkaar getimmerde uitkijkpost is ingericht met wollen tapijten en afgedankte bureaustoelen. Theedrinken en krachttraining met halters van oude conservenblikken zijn de manieren om de dag door te komen. Hier geldt de Afghaanse regel: er het beste van maken.