Tweehonderd demonstranten bij ambassade Iran

Ongeveer tweehonderd mensen, overwegend studenten, hebben vanmiddag bij de Iraanse ambassade in Den Haag gedemonstreerd tegen de verkiezingszege van de zittende Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad. De betoging verliep rustig.

Den Haag, 14 juni. Setareh Fathei wil haar stem terug. De 24-jarige theaterstudente die Teheran voor een jaar heeft verruild voor Amsterdam weigert legitimiteit te verschaffen aan nog eens vier jaar Mahmoud Ahmadinejad.

Ze staat zondagmiddag in de regen achter de dranghekken bij de Iraanse ambassade in Den Haag. Om te demonstreren tegen de verkiezingsuitslag. Samen met zo’n tweehonderd anderen, vooral studenten. Ze dragen groene bandana's, groene broeken, groene rokken, groene hoofddoeken en willen dat de verkiezingen ongeldig worden verklaard.

De Iraanse president heeft de verkiezingsoverwinning ten onrechte opgeëist, zeggen de demonstranten. De stemmen kunnen nooit geteld zijn. Hoe verklaar je anders dat de tegenkandidaten het zelfs in hun geboorteplaats hebben afgelegd tegen Ahmadinejad?

Ik sprak net mijn ouders in Teheran, vertelt Samira Farahani, die werktuigbouwkunde studeert in Delft. „Het is daar een hel. Mensen op straat – mannen, vrouwen en kinderen – worden geslagen. Met stokken, messen en kettingen. Degenen die nog durven te protesteren, gaan nu het dak op.”

Binnen een dag is de sfeer omgeslagen, hoorde Setareh Fathei van haar zus in Teheran. Vrijdagochtend ging iedereen nog vrolijk en uitgelaten de straat op, ‘s nachts werd de stemming grimmig. Op straat werden mensen gearresteerd, leiders zouden huisarrest hebben. Hoe het nu met haar zus gaat, weet ze niet. Ze heeft haar niet meer kunnen bereiken. Niet via internet, telefoon of sms- alles zou zijn platgelegd.

Op een afstandje kijkt een plukje monarchisten en aanhangers van de Mujahedeen Khalq toe. Hun vuisten zijn gebald, ze scanderen onverstaanbare leuzen. Zij stemden ook tegen Ahmadinejad. Maar anders dan de studenten willen zij zijn regime met geweld omver werpen.

Theaterstudente Setareh Fathei moet daar niks van hebben. „Wij zijn een nieuwe generatie”, zegt ze. „We willen geen oorlog, we willen geen bloed. We willen democratie.”

Precies, roept Goli die aan de Willem de Kooning Academie studeert in Rotterdam. „We moeten hier geen leuzen roepen die verder gaan dan ze in Iran roepen op straat. Dan spelen we Ahmadinejad in de kaart. We willen geen verlengstuk van het westen zijn.”

De studenten willen allebei terug naar Iran. Niet omdat ik een patriot ben, zegt Setareh Fathei, maar omdat ik Iran van binnenuit wil helpen hervormen. Met mijn familie en mijn vrienden, Stap voor stap. Ondanks de politieke moeilijkheden, maar boven alles democratisch.”