Hogere straffen in Groninger hiv-zaak

Leeuwarden, 22 jan. In de geruchtmakende Groninger hiv-zaak heeft het gerechtshof in Leeuwarden vanmiddag aanmerkelijk hogere celstraffen opgelegd dan de rechtbank. De 50-jarige Peter M. werd conform de eis veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf jaar.

Het hof ziet hem als initiatiefnemer van het opzettelijk en doelbewust inspuiten van vier mannen met hiv-besmet bloed op seksparty’s in Groningen tussen 2005 en 2007.

Medeverdachte Hans J. (36) kreeg een gevangenisstraf van negen jaar opgelegd wegens medeplegen van zwaar lichamelijk letsel. Er was zeven jaar tegen hem geëist.

In tegenstelling tot de Groninger rechtbank acht het gerechtshof hem niet verminderd toerekeningsvatbaar. De Groninger rechtbank veroordeelde M. en J. in november 2008 respectievelijk tot negen en vijf jaar gevangenisstraf.

Xtc

Wim D. (50), de partner van M., kreeg een celstraf van acht maanden wegens het vervoeren van xtc en de partydrug ghb, die op de feestjes werden gebruikt. Tegen hem was vier jaar geëist. De rechtbank veroordeelde hem eerder tot anderhalf jaar cel. Van de ten laste gelegde zedendelicten werden de mannen op M. na vrijgesproken.

Anders dan de rechtbank in Groningen en het Openbaar Ministerie in Leeuwarden meent het gerechtshof dat er wel degelijk een causaal verband bestaat tussen het inspuiten van het besmette bloed en de hiv-besmetting van de vier aangevers.

„Willens en wetens werden personen besmet. Er werd doelbewust gehandeld. De mannen bleken niet lang nadat ze waren geïnjecteerd seropositief te zijn.” Het hof nam de verklaring van aids-deskundige en viroloog Sven Danner over. Die zei tijdens de zittingen dat de kans op besmetting via het injecteren „groot tot zeer groot” was.

Immense minachting

Volgens het hof had verpleegkundige Peter M. een „immense minachting voor het welzijn van anderen. Van vrijwilligheid bij de bezoekers om te worden ingespoten - wat M. had beweerd - was geen sprake. M. deelde de mannen op de bijeenkomsten mee dat hij een medisch beroep had en dat hij en J. 100 procent gezond waren. De straf voor M. is mede zo hoog, omdat hij bleef ontkennen en volgens het hof geen verantwoordelijkheid nam voor zijn daden.

Het hof baseert zich bij zijn bewezenverklaring op de verklaring van J. en die van de vier aangevers. J. verklaarde dat het besmetten van de mannen het uitdrukkelijke doel was van het injecteren. De injectiespuiten regelde Peter M. via zijn werk.

Chronische ziekte

De gevolgen voor de slachtoffers zijn groot, aldus het hof. „Vier relatief jonge mannen moeten leven met een chronische ziekte. Hun levensverwachting is korter en de psychische last is groot. Ook de maatschappelijke consequenties zijn groot. Er bestaan veel vooroordelen over hiv en de kans op afwijzing in relaties is groot.”

Advocaat Wim Anker van Peter M. noemde het vonnis „markant”. „De verdediging wist zowel de rechtbank als het OM te overtuigen opzettelijke besmetting niet aan de orde was. Het hof is de enige die dit wel beweert. Wellicht is dit een grond voor cassatie.”

De verdediging had steeds aangevoerd dat op de bijeenkomsten „iedereen het met iedereen deed”. Ook zouden de bezoekers zelf onderling onbeschermde seks hebben gehad. Daardoor kon niet worden vastgesteld wie wie besmet had. Het hof is het hier dus niet mee eens.