Rotterdam, 19 april. Diverse lezers reageerden op onze oproep om hun
ervaringen met de aswolk te melden. Veel lezers zijn gestrand in het
buitenland. Zit u vast ergens op de wereld door de aswolk? Verwacht u grote
schade voor uw bedrijf? Mail uw ervaringen naar web@nrc.nl. Een selectie van
de reacties zal worden gepubliceerd op de opiniepagina van NRC Handelsblad.
Aan twee kanten vast Peter Heshof zou vrijdag van
Bangkok naar Nederland vliegen. ,,Nu dus al derde avond in Bangkok'', laat
hij per mail weten ,,We zijn opnieuw geboekt op 25 april, dus pas over 1
week. Ik heb een eigen marketingadviesbureau. Wat voor mensen thuis leuk
lijkt, extra weekje in Thailand is het voor ons niet. Kan komende week mijn
opdrachten niet doen, klanten teleurgesteld. Na twee weken vakantie met
souvernirs in de koffer wil je naar huis. Maar je kunt niet naar huis. Wat
te doen een week in Bangkok waar het centrum steeds gespanneren wordt door
de demonstraties van de red shirts? We zitten aan twee kanten dus
vast.''
Een
lofzang op integratie Gerard Breeman en Arco Timmermans waren in
Montreal voor een conferentie voor politicologen, gespecialiseerd in
Europese integratie. ,,Na een driedaagse conferentie over Europese
integratie, open sky's verdragen, en immigratievragen bleek dat wij niet
meer terug konden!'', schrijven ze per e-mail. ,,Aan de dinertafel hebben we
meteen maar Barroso's zorg besproken dat alle lidstaten ook in deze crisis
weer hun eigen lijn lijken te gaan trekken. Landen zouden mogelijk de eigen
vliegtuigmaatschappijen weer financieel voortrekken. Een crisis kan
verbroederen, zoals we hier ervaren, want Duitsers blijken opeens
ongeordend, Françaises vriendelijk en Nederlanders beleefd. Maar als het om
geld gaat, zoeken nationale politici kennelijk naar weinig Europese
integratie. Zonde, want het kan zo leuk en nuttig zijn! Ondertussen willen
wij allemaal naar huis. Daarbij zien wij het nut van de 'integratie' van
KLM, Air France en Delta Airlines wel in: het geeft ons straks, als het
vliegverbod wordt opgeheven, meer mogelijkheden om thuis te komen en meer
flexibiliteit. Iedereen hier is het wel eens dat een uitbarsting van
nationale sentimenten niet nuttig is. Maar goed, wij wetenschappers zijn
bevooroordeeld en hebben veel baat van Europese integratie.''
Vliegtuigloze
aszondagen Loes Hazes en Jos van den Broek gingen wandelen onder
wat normaal een aanvliegroute is. Nog nooit hebben we zo dicht bij huis zo'n
onverstoorde lentedag beleefd, schrijven ze. ,,Geen condensstrepen die de
zonnnestralen blokkeerden. Geen overvliegende vliegtuigen die de vogelzang
overstemden. Een unieke dag in de Amsterdamse waterleidingduinen bij
Vogelenzang. De eerste nachtegaal, heel veel fitissen, verder boomleeuwerik,
boompieper, roodborsttapuit, rietzanger, sprinkhaanrietzanger, kneu. Nu pas
hebben we gemerkt wat een inbreuk het vliegverkeer op onze leefwereld maakt.
Een onvergetelijke indruk heeft deze aszondag op ons gemaakt. Autoloze
zondagen: ja graag. Vliegtuigloze zondagen: een zegen!''
Marktwerking
met een glimlach Ties Nijssen zit vast in New York. Er zijn
slechtere steden, maar vanuit praktisch oogpunt ook wel handigere, schrijft
hij. ,,Hotels raken snel vol, prijzen stijgen en er zijn geen flexibile
reserveringsmogelijkheden (oftewel: you wanna a room reservation for the
week, you stay for the week or we charge you a fine). Maar wel met een
glimlach. De websites van vliegvelden JFK en Newark geven geen informatie,
het Nederlands consulaat adverteert een prijsvraag met als hoofdprijs een
reis naar Amsterdam. Het is toch vooral een Europees probleem. Voorlopig zal
het voor de meeste mensen wel gaan, maar doordat het aantal gestrande
passagiers toeneemt, groeit de vertraging exponentieel. Een week is hier een
veel gehoorde standaard, maar twee weken lijkt een realistische optie.''
Doorpuffen Ard Schoemaker is gestrand in de Oegandese
hoofdstad Kampala. ,,Daar zitten we dan, als buitenlanders, aan het zwembad,
met uitzicht op het Victoriameer, tussen de palmbomen, fruitjuices,
en erg veel lekker eten'', schrijft hij. ,,Er is maar een gesprek van de
dag, wie gaat op welke manier naar huis. Via Kairo, Malta, Sicilië en
vasteland, via Johannesburg, Sao Paulo en New York naar Madrid, of toch maar
via de Verenigde Arabische Emiraten en Casablanca en dan door met de boot.
Je hoort van alles en vooral hoe erg dit is omdat je afspraken hebt, met die
en met die, allemaal problemen die je leven veranderen als je er niet op
tijd bent. Als iedereen zich nou eens zorgen zou maken over de mensen die
hier geen toegang tot schoon drinkwater hebben. Ik hoop dat de vulkaan nog
even blijft puffen, dan vinden we misschien de tijd om eens goed na te
denken over waar we allemaal mee bezig zijn.''
Dure grap Rik de Baat zit met familieleden vast bij Pensacola in de
Amerikaanse staat Florida. Toen hij hoorde dat hij niet verder kon, is hij
eerst teruggegaan naar het autoverhuurbedrijf om twee auto's opnieuw te
huren. ,,Daardoor waren we al zevenhonderd dollar verder. Vervolgens moest
er een slaapplaats komen, want we reizen met vier kleine kinderen. Gelukkig
was een vriend uit Amsterdam vast begonnen met het zoeken op internet en
hadden we vlug een hotel. Drie kamers, vier nachten, voor achthonderd
dollar. De problemen voor ons worden steeds groter. Niet alleen hebben we in
een paar dagen veel geld uitgegeven, maar ook ligt het bedrijf van mijn
broer stil."
Borstkanker Bij de moeder van Petra Schreiber is onlangs
borstkanker geconstateerd. Voordat ze zou worden geopereerd, boekte ze nog
snel een weekje Tunesië. Ze heeft daarvoor toestemming moeten vragen in het
ziekenhuis, omdat binnenkort de radio- en chemotherapie zouden starten. Nu
zit ze vast in Tunesië. Ze is nu ,,totaal op zichzelf aangewezen",
zegt haar dochter. ,,Wij moeten zelf alles op touw zetten om hulp te kunnen
krijgen. Zelf alles langs bellen om te vragen wat te doen. Best frustrerend
allemaal, want straks mist ze een afspraak in het ziekenhuis voor het
behandelen van de kanker, of ze mist een vlucht terug naar Schiphol, want
ons wordt niks verteld. Wat wel een pluspunt is, is dat ze alleen de vlucht
had geboekt, en het hotel niet; haar vriend woont in Tunesië en hij heeft
een hotel geregeld. Stel nou dat ze wel alles-in-één had geboekt, dan had ze
nu daar op straat gestaan, denk ik. Wij - haar kinderen - redden ons thuis
wel, maar veel geld is er niet om de hoogbenodigde dingen te kunnen halen,
want ik - de schrijfster van dit artikel en oudste inwonende kind - moet
alles zien te onderhouden van mijn bijstandsinkomen."
In Boedapest naar de andere kant van de stad Rob Coenen zit al
sinds 15 april vast in Roemenie. Hij zou van Tirgu Mures naar Amsterdam
vliegen (met MALEV), maar zou niet zijn gekomen dan overstapplaats
Boedapest. Coenen: ,,Voor mij is het niet zo'n probleem, ik zit eigenlijk
gewoon thuis. Maar het niet kunnen gaan als gedachte is vervelend. Ik ben
overgeboekt voor de 21ste. Nu maar hopen. Alternatieven zijn de trein (2x
overstappen en in Budapest naar de andere kant van de stad zien te komen),
reisduur 32-36 uur. Of een bus, maar dat lijkt me nog ongemakkelijker. Wat
mij opvalt is de stilte van de regering en de Europese Commissie. Tja, nu
gaat men praten - maar versoepeling van de regels? Veiligheid gaat toch voor
alles? Dat de luchtvaartsector een lang stilstaan niet aankan, zal niemand
verassen. Welke sector kan dat wel? En over andere maatregelen zoals wat te
doen als die as neerkomt (maskertjes?) lees je niets. Binnenblijven? Hoelang
kan dat duren? Hoe haal ik dan mijn eten in huis? En wat als allerlei andere
motoren (die van auto en trein bijvoorbeeld) ook vastlopen door de as? Dan
gaat zich toch een sciencefictionscenario ontwikkelen. Zelf zit ik dus wel
goed, maar ik moet er niet aan denken dat ik enkele dagen op een vliegveld
zou moeten bivakkeren - The Horror."
Extra dagje Madrid P.R. Middelkoop kon donderdag niet vliegen
vanuit Buenos Aires en besloot vrijdagochtend een vlucht naar Lima te nemen.
Pas op zaterdagavond kon hij vanaf daar naar Madrid. Hij moet woensdag in
Parijs zijn en heeft nu een ticket voor woensdagochtend. Van een extra dagje
Madrid geniet hij niet echt, schrijft hij. ,,Eerst ben je bezig met het feit
dat je programma in de war loopt. Onrustig loop je naar alternatieven te
zoeken en ben je aanpassingen aan het maken – geestelijk – in je planning:
'O.K., dat kan niet meer, maar mogelijk dat wel!' En allengs ga je steeds
meer focussen op: 'Kom ik eigenlijk nog wel thuis binnen afzienbare tijd?.
De conferenties die op maandag en dinsdag op het programma stonden zijn al
passé, maar haal ik woensdag wel Parijs? Dat is al een heel lang staande
afspraak. Als die niet doorgaat is wel erg balen!' In het hotel zitten heel
veel mensen landerig te hangen tot het moment dat ze weg kunnen, wachtend op
het verlossende telefoontje van de vliegmaatschappij. En de
vliegmaatschappijen houden de mensen ook stand-by. Zodra er gevlogen kan
worden, moeten ze weg kunnen. Als pakjes die klaar staan voor verzending zit
iedereen klaar. Het is de wereld waarin we leven, maar misschien moet ik
toch meer leven in het heden. Kan dat? Tegelijk leven met een agenda en
proberen te leven in het nu?"
Verhit Italië Margriet de Groot zat in Casola d'Elsa, een
dorpje in de buurt van Siena. ,,Donderdagmiddag eerste sms'je van
thuisfront; vulkaanuitbarsting op IJsland zorgt ervoor dat alle verkeer in
West Europa stil ligt. Op Schiphol vliegt niets meer. Op de plek waar we
zijn is geen internetverbinding mogelijk, navraag bij Italianen levert niets
op. Ze snappen niet waar ik het over heb. Vrijdag telefoontje uit Nederland,
we moeten nu echt wat regelen, want de terugvlucht van zaterdag kunnen we
wel vergeten. Inmiddels verder gereisd en daar wel internetverbinding.
Teletekst en alle webkranten openen met chaos op vliegvelden, gestrande
reizigers en uitbreiding vliegverbod. De ernst van de situatie begint door
te dringen. Voorlopig geen vluchten. Wat dan? De trein? Die doet er bijna 24
uur over. En de huurauto mag de grens niet over. In de trein is het chaos.
Daar gaat de optie trein. Sunnycars, het autoverhuurbedrijf, bellen of er
misschien ergens een auto staat die richting Nederland moet. Ja, die stonden
er, maar die zijn inmiddels weg. Op Schiphol schijnt er gevochten te worden
om autosleutels. Als het daar een gekkenhuis is, hoe moet het dan wel in het
verhitte Italië zijn? Een Nederlandse vrachtwagen aanhouden en hopen dat-ie
ons meeneemt? Dan komt het verlossend telefoontje van het
autoverhuurbedrijf, we kunnen doorrijden naar Milaan Malpensa, daar bij de
andere verhuurbedrijven proberen een auto te vinden die terug moet naar
Nederland. Lukt dat niet, dan kunnen we deze auto meenemen naar Nederland en
zorgen zij wel dat-ie ooit terugkomt naar Italie. Zondagochtend twaalf uur
vertrokken, 18 uur later eindelijk thuis."
