Markt voor dierenporno draait op creditcards

Visa hoeft niet meer mee te werken aan transacties voor extreme porno op internet, oordeelde de rechter deze week. Aanmatigend en hypocriet, zeggen de gedupeerde bedrijven.

Rotterdam, 22 sept. Een schaars geklede jonge vrouw staat bij een hengst. Zij streelt het dier op een wijze die weinig aan de verbeelding overlaat. Nee, dit is niet zomaar een hippisch angehaucht meisje. Het beeld verdwijnt. De kijker kan de rest van het verhaal zien indien hij met zijn creditcard een bepaald bedrag overmaakt.

Op internet zijn honderden, zo niet duizenden sites te bezoeken die beelden tonen van „een enigszins van reguliere pornografie afgedreven, legale, variant”. Want dat is wat de aanbieders van dit materiaal benadrukken.

Het mag bizar of extreem overkomen, het is legaal in Nederland om films te verkopen waarop vrouwen het doen met honden, paarden en varkens. Waarop naakte mensen in de weer zijn met excrementen. Waarop extreem geweld en vernederingen, naar de producenten zeggen, worden nagespeeld.

„Ja, ik hoef er zelf ook niet echt naar te kijken”, zegt Hans Burger verontschuldigend. Hij vertegenwoordigt Cybermedia, één van de acht bedrijven die deze week voor de rechtbank in Utrecht de aankondiging van creditcardmaatschappij Visa aanvochten dat de internet handel in beelden met controversial content niet langer met Visa mochten worden betaald.

„Waarom bemoeit Visa zich met iets dat legaal is in Nederland? Met Visa kan je vuurwapens kopen in de VS, dat mag dan wel?”

Burger ontkent de stelling van Tweede-Kamerlid Harm Evert Waalkens (PvdA) dat Nederland 65 procent in handen heeft van de markt in bestialiteitenfilms die wereldwijd via internet worden verkocht. Waalkens wil met een aanscherping van de zedelijkheidswet seks met dieren strafbaar stellen en dus ook het vervaardigen van dit soort pornografische films in Nederland.

Op dit moment is seks met dieren alleen dan strafbaar als het dier er aantoonbaar onder lijdt. Waalkens vindt dit gedrag echter zo „verwerpelijk” en zo’n „aantasting van de goede zeden”, dat volgens hem de strafbaarstelling moet worden uitgebreid tot alle seksuele handelingen met dieren.

Naar zijn zeggen vindt „een meerderheid binnen de samenleving (...) bestialiteit strijdig met gangbare zedelijkheidsprincipes”, aldus Waalkens.

Burger vindt het standpunt van dit sociaaldemocratische Tweede-Kamerlid lijken op dat van „de linkse Talibaan”. Hij noemt Waalkens „een smerige hypocriet”. Want, zegt Burger: „Varkens de ballen afsnijden mag wel, en een kip moet op een half A4’tje leven. En hoe denkt hij dat schapen halal worden geslacht?”

„Waar ligt de grens”, vraagt ook de advocaat van Burger en de zijnen zich in zijn pleitnota af. Hij voorziet in de nabije toekomst een verbod op seksscènes waarin vrouwen met cupmaat D, of zwangere vrouwen optreden.

Lennart Driehuis van Virtualxs verzorgt de betaalpagina’s van de verkopers van ‘extreme porno’. Hij vindt het sneu voor zijn klanten dat ze zijn afgesloten en hij zal ook inkomstenderving ondervinden.

Echt veel problemen met de controversiële inhoud van de films had Driehuis niet. „Want als Nederland zegt dat het kan, wie zijn wij dan om dat te weigeren? En waar ligt de grens, bij bondage? Het is lastig te bepalen. En ergens is het wel goed voor de duidelijkheid dat er nu ook een grens is getrokken.”

Terug naar de werkelijkheid van internet. Een werkelijkheid die wordt gedekt door termen als: animalperverts, dirtyscat, extreme-torture-bondage, incest-planet, rapeandtortured, fuckfatties etc. Burger: „Als ik met iets anders net zo veel kon verdienen als met dit, dan deed ik dat. En ik zeg altijd: ‘het varken is vies, maar de jus is lekker’”.

En die jus was lekker. Burger heeft er heel goed aan verdiend, zegt hij. „Het is al vijfentwintig jaar mijn specialiteit. Vrouw met hond en paard. Dat was toen al een niche. In de seksbioscopen was het honderd procent kinky wat je zag. Allemaal animal, plas en poep en SM. Vrijdag was vertegenwoordigersdag, dan stonden ze om elf uur al in de rij. Dan draaide je op één cabine 1.500 gulden.”

Burger laat films maken in Nederland (honden) en Brazilië (paarden). Zo’n twintig titels per maand. Met een dag filmen verdient naar zijn zeggen een actrice 1.000 tot 2.000 euro. „Het kan een dag duren zo’n film maken, want een paard heeft niet altijd zin.”

In Nederland maakt hij ‘in gesloten circuit’ films van live shows met honden. „Laatst nog een diplomatenechtpaar. Hij betrapt dan zogenaamd zijn vrouwtje met een hond en dan krijgt ze straf.” Telefonisch in contact treden met een actrice om te vragen naar haar ervaringen heeft weinig zin zegt hij: „De meesten komen uit Oost-Europa en spreken nauwelijks Engels.”

Nederland is zeker geen marktleider wereldwijd, zegt Burger, die door anonieme concurrenten wel marktleider in Nederland wordt genoemd. „We hebben wel een groot aandeel in die markt. We zijn niet koploper, maar wel grote spelers. De Japanners, die zijn er ook groot in. Ik denk dat we 45, hooguit 50 procent van die markt bedienen.”

Een ander land waar paardenfilms vandaan kwamen, was Hongarije. „Die kennen van huis uit de steppen. Dat is echt een paardenvolk.”

Die films gaan naar grossiers in de hele wereld, naar winkels en naar particulieren. Die kopen ze via het internet. Of, vanaf vandaag, kochten.

„Het is zo scheef allemaal. In de seksshop kan je nog gewoon met je Visakaart alles kopen wat je wilt. En kijk op yasu-video of videomanial, dat zijn Japanse sites met volop bestiality. Allemaal te koop met Visa en Mastercard.”