Shanghai Trance

De wens is de vader van de gedachte in de titel van de debuutfilm van David Verbeek, Shanghai Trance. De film rond drie liefdesgeschiedenissen van twintigers en dertigers in de explosief groeiende stad Shanghai, getuigt van flair en frisse ambitie, maar slaagt er niet in de kijker ook daadwerkelijk in een trance te brengen. Daarvoor is het verhaal over vervreemding, miscommunicatie en eenzaamheid in de stad, al wat te vaak verteld.

Verbeek heeft ontegenzeggelijk visueel talent. Wel zijn de stillevens van de stad in Shanghai Trance steeds mooier en indrukwekkender dan de scènes, waarin mensen en gezichten centraal staan. Het is dan ook geen toeval dat het enige westerse personage in de film, Jochem (Tygo Gernandt), een architect is. Verbeek heeft veel gevoel voor het mysterie van stadsgezichten en lijkt meer affiniteit te hebben met Shanghai als abstractie dan met de daadwerkelijke bewoners.

Bekijk de trailer van Shanghai Trance:

Architect Jochem heeft een verhouding met zijn buurvrouw (actrice Zhang Heng, die de hele film naar een hoger plan tilt) maar weigert zich serieus aan haar te binden, waardoor zij haar heil elders moet zoeken. Een ander stel wordt uit elkaar gedreven als een van de families rijk wordt en verhuist naar een beter deel van de stad, en het derde stel bestaat uit een hippe dj en een danseres, die verstrikt raken in het nachtleven.

Opmerkelijk is dat er in China nog steeds sprake lijkt te zijn van een ouderwets generatieconflict. Vaders en moeders foeteren op hun lapzwansen van kinderen, die alleen maar achter de computer zitten en uitgaan.

Zo is er wel meer dat lichtelijk belegen aanvoelt in de film, ondanks de ultrahippe setting van nachtclubs, winkelcentra en wolkenkrabbers. Vijftig jaar nadat Antonioni zijn trage meesterwerken maakte over de radeloosheid van de moderne mens, tiert het onbehagen nog altijd welig, tenminste in de kunstfilm.