Radeloos

Ze worden steeds beter, de Carry Slee-verfilmingen. Na het heftige Afblijven en het luchtiger Timboektoe, is er met Radeloos weer een jeugdboek van Slee verfilmd.

Eetstoornissen, joyriden, jeugdalcoholisme, dode en afwezige vaders, dyslexie, gemene leraren en jaloerse vriendinnen, het blijkt allemaal in een krappe twee uur te passen. Het gaat met vaart en flair en is beslist niet zo braaf als de recente verfilming van Hoe overleef ik mezelf? naar de ook al zo succesvolle jeugdreeks van Francine Oomen.

Bekijk de trailer van Radeloos:

In Radeloos draait het om het vriendenclubje van de zeventienjarige Paco (Marius Gottlieb) die met zijn vader oude auto’s opknapt en ervan droomt om dj te worden. Met zijn klasgenoten doet hij mee aan een dj-wedstrijd. Al dat spijbelen, bitterballen opkotsen en egocentrisch gedoe, dat is in het universum van Carry Slee net zo aan de orde van de dag als in soaps en reality-tv.

Zo loop je nog met je vader over de rommelmarkt en dan sta je in de volgende scène al aan z’n graf. Dan kun je je afvragen of dat niet allemaal een beetje over the top is, maar over gelukkige kinderen maak je nu eenmaal geen pakkende films. Tieners schrokken dit drama achter elkaar naar binnen. Misschien is het wel verstandig om er niet al te jonge kinderen heen te sturen. Zo’n handleiding voor hoe je binnen een week in een volleerde anorexiapatiënt verandert, lijkt me voor hen ongeschikt.

Het trio Maria Peters (scenario), Hans Pos (productie) en Dave Schram (regie) dat de drijvende kracht achter de Carry Slee-filmfabriek is, houdt van film en halen het beste uit hun acteurs, hun budget en hun vaardigheden. Het is te hopen dat ze met deze films zoveel statuur verwerven dat ze eens tegen Carry Slee kunnen zeggen dat alleen een zeventienjarige alcoholist genoeg drama voor één film oplevert. De jonge acteur Marius Gottlieb is goed genoeg om zo’n film te kunnen dragen.