Bride Flight

Bride Flight vertelt een oerhollands verhaal over emigratie en calvinisten in den vreemde, die ook daar nog onder het juk van de dominee door moeten. Maar de film zit zo vol met de standaardelementen van wat in een grijs Hollywoodverleden women’s pictures heette, dat het verhaal overal had kunnen spelen en dat het er ook niet zoveel toe doet waar de film over gaat.

Trailer van Bride Flight:

In 1953 werd een luchtrace georganiseerd van Londen naar Nieuw-Zeeland. De KLM deed mee en stopte het vliegtuig vol met jonge bruiden, die hun vooruit geëmigreerde echtgenoten achterna reisden. Dat historische gegeven is het aanknopingspunt van de film van regisseur Ben Sombogaart, bekend van vele kinderfilms en het succesvolle De Tweeling.

Aan boord zitten de vrijgevochten, modieuze Esther (Anna Drijver), de schuchtere Ada (Karina Smulders) die zwanger is en moet trouwen met een jongen die ze nauwelijks kent, en de doortastende Marjorie (Elise Schaap). Tussen Ada en de knappe vrijgezel Frank, gespeeld door Waldemar Torenstra, die zijn innemende glimlach iets te vaak ten beste geeft, bloeit tijdens de reis de liefde op.

De film is gecast volgens hetzelfde principe als de ABBA-musical Mamma Mia! Verschillende generaties acteurs moeten een bioscooppubliek van uiteenlopende leeftijden aanspreken. We zien de dames dus ook in het hier en nu (gespeeld door Willeke van Ammelrooy, Pleuni Touw en Petra Lasseur). Ze komen weer bij elkaar als de oude Frank (leuke cameo van Rutger Hauer) is overleden.

Tussendoor doet zich het nodige voor op het gebied van zwangerschappen, geheime liefdesbrieven en een afgestane baby. De film doet een poging om ook nog wat echte geschiedenis door de romantiek te verweven, met onbeholpen verwijzingen naar de jodenvervolging, in de figuur van Esther. Als ze ongewenst zwanger is en Marjorie suggereert dat ze het kind misschien moet laten weghalen, klinkt het: ,,Hier wordt helemaal niemand weggehaald.”