Vox Populi
In Vox Populi spiegelt regisseur Eddy Terstall, die actief is in de PvdA, zijn partijgenoten voor wat ze allemaal te winnen hebben, als ze eindelijk naar hem zouden luisteren. Hoe kun je politici het beste van een bepaalde koers overtuigen? Door ze veel kamerzetels voor te spiegelen, banen en macht. Politici zijn immers opportunisten, in ieder geval in deze film.
Trailer van Vox Populi:
In werkelijkheid slaagt Terstall er maar niet in om zijn partij echt in de hoek te krijgen waar hij de PvdA wil hebben, als een partij die nadrukkelijk pal staat voor de Nederlandse liberale verworvenheden en intolerante moslims de wacht aanzegt, een enkele populistische oprisping van partijleider Bos daargelaten. Dan moet het maar in een film.
Tom Jansen speelt Jos, de charmante politiek leider van een linkse partij, een bourgondiër die ook uiterlijk wel iets wegheeft van Hans van Mierlo. Op een dag komt zijn dochter (Tara Elders) thuis met Sjef (Johnny de Mol), een volkse jongen uit Amsterdam-Noord. Ze brengt ook schoonvader Nico (Ton Kas) mee in de familie. Nico, de held van de film, houdt er ongezouten meningen op na, onder meer over Marokkanen: ,,Die dragen toch alleen zo’n jurk omdat ze blanken haten.”
Jos neemt een flink aantal van de volkswijsheden over van zijn nieuwe vriend Nico. Daarmee krijgt hij eerst gedonder met zijn fractiegenoten, maar dat is snel voorbij als de partij pijlsnel omhoog schiet in de peilingen. De politicus krijgt het wel aan de stok met moslimextremisten. Maar daar heeft zoon Sjef een oplossing voor, als hij een type zoals Bin Laden op televisie ziet: „Gewoon baard afscheren, soepjurk uit en een kratje bier voor zijn neus neerzetten. Effe normaal doen.”
Met de opportunistische Jos schetst Terstall een beeld van de parlementaire democratie, dat de ergste populistische nachtmerries waarmaakt: in Den Haag duiken ze voortdurend met elkaar de koffer in, maken ze snoepreisjes op kosten van de belastingbetaler en hebben ze geen idee wat er in de samenleving speelt.
Terstall kan een goede oneliner schrijven en plaatsen. Maar Vox Populi is ook een pamfletfilm, met monomane trekjes. Gewone mensen zijn heus niet allemaal gek, laat Terstall steeds opnieuw zien.
Vox Populi komt neer op een pleidooi voor verlicht populisme: luid en duidelijk zeggen dat de islam een achterlijke cultuur is, maar er wel bij vertellen dat dat komt door eeuwen van uitbuiting en economische ongelijkheid. Wel van het suikerfeest een officiële vrije dag willen maken, maar ook Marokkaanse jongens afschilderen als agressieve gekken. Terstall zorgt ervoor dat zijn volkse types altijd net binnen de grenzen van het acceptabele blijven. Zo maakt hij het wel heel gemakkelijk om gehoor te geven aan de stem des volks.