Knowing

Door Coen van Zwol

Sommige dingen werken niet in een film. Zo mogen fluisterende demonen die kinderen tot schizofrenie drijven, ze later geen witte konijntjes cadeau doen.

Trailer van Knowing:

Knowing, een horrorfilm die halverwege omslaat in iets dat het midden houdt tussen sciencefiction en religieuze apocalyptiek, is weinig stijlvast. In zijn reuzenslalom tussen genres zet regisseur Alex Proyas (I Robot) zijn publiek zo vaak op het verkeerde been dat hij zelf de weg kwijtraakt.

Nicolas Cage is in Knowing weer zo’n man die leeft in stille wanhoop. Hij speelt astrofysicus John Koestler. Hij verloor zijn vrouw in een hotelbrand, is van zijn ouders vervreemd en drinkt elke avond een fles whisky leeg. Het gaat bergafwaarts met hem. Zoon Caleb ontvangt een briefje uit een tijdcapsule die een halve eeuw geleden door scholieren is begraven. Het blijkt een vel vol cijferreeksen, die, zo rekent John uit, alle grote rampen – althans Amerikaanse rampen – sinds 1959 beschrijven. Plus een paar die nog komen.

Via een flashback weten wij dan al dat het meisje dat ooit die cijfers opschreef, schizofreen was. Nu is het de beurt aan zoon Caleb om gefluister te horen. Enge mannen in de achtertuin te signaleren. Zwarte kiezelsteentjes te ontvangen. Visioenen te zien. En laat het maar aan Nicolas Cage over om desperaat achter de feiten aan te hollen.

Regisseur Proyas gold in de jaren negentig als genrepionier: hij maakte de paranormale thriller The Crow en Dark City, een sciencefictionfilm die op de The Matrix vooruit liep. Knowing overdondert visueel, met neerstortende vliegtuigen, brandende herten en veel meer. Proyas schroeft de spanning bekwaam op van lugubere dreiging via onheilspellende visioenen richting apocalyptische doem. Dat houdt je aan de stoel genageld tot hij zijn witte konijntjes uit de hoed tovert en de ballon leegloopt: alles wat de film eng maakte, blijkt eigenlijk overbodige onzin.

En toch is Knowing niet helemaal mislukt. Omdat hij zo lang spannend was, tolereer je de bombastische paukenslagen van de finale. Het had een heel goede film kunnen zijn.

Gepubliceerd in:
film
Filmarchief