Encounters at the End of the World
Regisseur Werner Herzog is een eersteklas entertainer. Alleen al zijn Engels met een diep Duitse accent, is een feest om naar te luisteren, ook in een film waarin hij niet zo vreselijk op dreef is. Encounters at the End of the World, is het verslag van Herzogs verblijf op het basiskamp van wetenschappers, die zijn neergestreken op de Zuidpool. Met zijn levenslange passie voor avonturiers in de meest onherbergzame natuurgebieden, moest Herzog daar wel een keer terecht komen. Hij spreekt met biologen, andere onderzoekers en ondersteunend personeel. Met al die mensen is wel iets aan de hand, want je komt niet zomaar aan het einde van de wereld terecht.
Trailer van Encounters at the End of the World:
De truc was, zo heeft Herzog verklapt, om de documentaire te maken alsof het een science fictionfilm betrof, om zo de buitenaarde sfeer van het landschap te kunnen vangen. Hij heeft toeristische plaatjes zorgvuldig gemeden. Als Herzog een pinguïn filmt, dan is het niet om te te laten zien hoe schattig en vertederend die beesten zijn. Hij doet dat alleen als hij een ,,psychotische” pinguïn in het vizier krijgt, die zich afscheidt van de groep en weg stiefelt richting de horizon, een wisse dood tegemoet.
De ontmoetingen met mensen aan de zuidpool verlopen minder dramatisch. Het probleem voor wie aan het einde van de wereld arriveert is: hoe nu verder? Er vallen hier veel minder verhalen te vinden dan je zou denken, want Antarctica is in veel opzichten juist het einde van het verhaal. Lethargie en verveling liggen op de loer. De film heeft enigszins te kampen met dat gebrek aan een dramatische ontwikkelingen. Herzog probeert het gat te vullen met zijn droogkomische, vaak zeer geslaagde observaties, maar de film blijft wat structuurloos. Op een afgelegen plek ontdekt hij een klein altaar, dat is gemaakt van bevroren popcorn. Zegt dat iets over de menselijke hang naar zingeving, of gewoon over de eindeloos lange dagen, die moeten worden gevuld met meligheid?
Echt spannend wordt het pas als Herzog een camera onder het ijs laat zakken, en daar spectaculaire beelden van vreemde dieren en van de ijsmassa kan laten zien, terwijl de felle zon er van boven af doorheen schijnt. Dan bereikt hij alsnog waar hij als filmmaker altijd naar op zoek zegt te zijn: extase. Dat wil zeggen: een sensatie van het loslaten van het eigen ego, buiten jezelf treden en opgaan in het al. De orthodox-Russische koormuziek helpt de kijker daarbij een handje.