Les Plages d'Agnès
„Cinema is een spel”, zegt Agnès Varda in haar autobiografische documentaire Les plages d’Agnès. En dat is precies wat haar film zo aantrekkelijk maakt: dat ze het verhaal van haar leven zo licht en speels weet vorm te geven.
Die speelsheid blijkt al uit het thema waaraan ze haar autodocu ophangt: de stranden in haar leven. Dat begint bij de Belgische kustplaatsen waar ze een deel van haar jeugd doorbracht, voordat ze met haar ouders naar Frankrijk vetrok, toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Ze kwam daar terecht in de kustplaats Sète. Haar eerste film maakte ze in 1954 in La Pointe Courte; alweer een vissersplaats, waar inmiddels een straat naar haar is vernoemd.
Trailer van Les Plages d'Agnès:
Is er even geen strand voorhanden, omdat ze nu eenmaal een flink deel van haar leven in Parijs heeft gewoond en gewerkt, dan laat Varda simpelweg een straat volstorten met zand, of bevaart ze de Seine met een zeilbootje. Gaat het in de film over haar liefde voor het circus, dan laat ze acrobaten op het strand zien. Heeft ze het over Jonas in de buik van de walvis, dan bouwt ze een grote vis na.
Les plages d’Agnès is soms sentimenteel; haar overleden echtgenoot, en collega-regisseur, Jacques Demy, noemt ze met iets te veel nadrukkelijkheid „de meest betreurde dode”. Dat ze zo nodig in de film moet melden dat ze nog met Jim Morrison door Parijs heeft gewandeld, is ook niet zo geslaagd. De ongelukkige perioden in haar leven die er ook waren, zoals de tijd in Amerika waarin Vargas en Demy uit elkaar waren, stipt ze wel even aan, maar alleen om er meteen weer overheen te kunnen stappen.
Vooral de eerst helft van de film is zeer geslaagd, als Varda werkelijk op zoek gaat naar de verloren tijd. Daarna is het vaak meer een kwestie van aanstippen en samenvatten van onderwerpen die Varda ook in andere films al heeft aangesneden. Maar om zo terug te kunnen kijken op een lang leven zonder een spoor van bitterheid, ook al heeft dat soms iets geforceerds, is op zichzelf al een film waard.