Chéri
Als er één film is waar de Britse regisseur Stephen Frears om herinnerd moet worden is het Dangerous Liaisons (1988). In zijn verfilming van Choderlos de Laclos’ brievenroman Les liaisons dangereuses over liefde, lust en gecorrumpeerde erotiek haalde hij een geweldige stunt uit door alle Franse edellieden te laten spelen door het puikje van de Amerikaanse acteurs. Het was zijn manier om het verhaal van een cultureel commentaar te voorzien over het verschil tussen ‘class’ en klasse.
Trailer van Chéri:
Iets dergelijks moet hem ook met Chéri voor ogen hebben gestaan, de roman van Colette over de bijna incestueuze verhouding van een oudere courtisane met de nog nauwelijks volwassen zoon van haar rivale. Michelle Pfeiffer, die in Dangerous Liaisons de deugdzame Madame de Tourvel speelde, vervult nu, in een aardig staaltje van dramatisch ironische casting, de hoofdrol van Lea de Lonval. Wat seksuele tricks & tips betreft is zij geen haar beter dan John Malkovich’ Valmont, die in Dangerous Liasions haar personage in het verval stortte. Kathy Bates schmiert er lekker op los als Lea’s vileine concurrente Charlotte. Haar ordinaire plat-Amerikaans is zo totaal on-Frans dat het bedoeld of onbedoeld op de lachspieren werkt.
De beide vrouwen zijn elkaars grootste vijanden, maar zijn als vriendinnen toch ook op elkaar aangewezen. En de berekenende manier waarop Bates haar filmzoon min of meer in de armen van haar vriend-vijandin drijft doet niet onder voor de machinaties van Valmont in Dangerous Liaisons.
Verder is Chéri een stuk minder venijnig. Colette’s belle epoque-roman veroorzaakte bij zijn verschijnen nogal een schandaal; hij liet zich lezen als een zedenkomedie en een cynische afrekening met de liefde. In z’n filmvariant is Chéri vooral de geschiedenis van een onmogelijke liefde. Al mag het woord liefde niet vallen, want Lea en Chéri zwoeren dat hun verhouding vrij van complicaties zou blijven. Nou, mooi niet dus.
Stephen Frears sprak zelf de bijtende voice-over in over hoe de Eerste Wereldoorlog een einde maakte aan het tijdperk der courtisanes. Je mag concluderen dat hij ook sociohistorische ambities had. Welke? Dat is moeilijk te decoderen.