De Storm
„Geef de moed niet op, al stijgt het water snel en hoog, want de storm gaat
ooit weer liggen.” De Zeeuwse band Bløf heeft een nieuw nummer geschreven
dat tijdens de aftiteling van De Storm ten gehore wordt gebracht. Het
lied breekt nogal met de stemmige soundtrack van Fons Merkies, die de rest
van de film van muziek voorzag.
Bekijk de trailer van De Storm:
Maar goed. De commerciële keus voor dit popnummer is regisseur Ben Sombogaart wellicht niet aan te rekenen. Ook moeten we misschien niet zeuren over historische incorrecte en ongeloofwaardige zaken. Mensen die door water van zo’n nul graden Celsius waden, zoals Julia (Sylvia), de hoofdpersoon van De Storm. Zij gaat in het ijskoude water op zoek naar haar verdwenen baby, die ze tijdens de stormvloed in een houten kistje heeft gestopt.
Eigenlijk gaat De Storm niet echt over de Watersnoodramp, die vormt slechts het historische decor voor een vertelling waarin de Zeeuwen er niet al te best vanaf komen. Het is een egoïstisch en benepen volkje, weinig solidair met mensen die afwijken van de norm, zoals Julia. Zij is een ongehuwde, alleenstaande moeder en anno 1953 is dat een doodzonde. De film gaat uiteindelijk vooral over de verzoening met haar streng gereformeerde vader.
Het zwakke scenario – moeder zoekt baby en hervindt vader – had wel wat meer gestut mogen worden: de scenaristen laten Julia nu ook figuurlijk flink zwemmen. Gelukkig wordt ze heel sterk neergezet door Sylvia Hoeks, anders was De Storm een ramp geworden.
Daar staat de dijkdoorbraak onder noordwesterstorm in de eerste helft van de film tegenover, het sterkste element van de film. Sombogaart filmde een groot deel van de scènes in België, waar hij een polder onder water mocht zetten. De overtuigende stormeffecten komen vooral uit de computer. Aan het eind van De Storm duiken historische beelden op van de Watersnoodramp en voel je beter de omvang en impact van de stormvloed. Deze fragmenten emotioneren meer dan de rest van de film. De wind gaat te snel liggen, niet alleen letterlijk.