Pluk de kleine bever
Voor de allerjongsten is de Canadese natuurfilm Pluk de kleine bever
een feest. Alles is zo aaibaar! Regisseur Philippe Calderon filmde langdurig
en van zeer nabij het leven van een beverfamilie en bedacht er een fictief
verhaal bij over de kleine Pluk die met zijn moeder en zusje in een
beverburcht in een natuurpark in Quebec woont en verdriet heeft om zijn
vader die door een beer is opgegeten.
Bekijk de trailer van Pluk de kleine bever (Franstalig):
De Nederlandse vertelstem is van Midas Dekkers, die het geheel een vertrouwenwekkend educatief tintje geeft. Af en toe is het ronduit komisch, bijvoorbeeld als hij met grote zekerheid vertelt hoe zwaar moeder bever het na de dood van vader bever heeft. Schijnbaar is die antropomorfe verteltrant in dit soort natuurfabels onvermijdelijk.
Spanning is er ook: na een enorme regenbui stort de dam in die moeder zo dapper heeft gebouwd, de hele familie wordt bijna opgegeten door een wilde wolf, en Pluk raakt verdwaald in het grote bos. Het lijkt wel Beatrix Potter. Je kunt je voorstellen dat dat voor kinderen in van die echte filmbeelden allemaal veel enger en indringender is dan het tekenfilmgeweld, waar de meeste zesjarigen al redelijk immuun voor zijn. Door ze van zo dichtbij te filmen heeft Calderon de meeste dieren tamelijk knuffelbaar gemaakt. Het is alsof je door een pluchen dierentuin wandelt. Daardoor kan de boodschap dat de natuur een stuk wreder en redelozer is dan je zo denkt, best hard aankomen.