Goodbye Solo
Niemand minder dan Roger Ebert vergeleek de debuutfilm van de Iraanse
Amerikaan Ramin Bahrani (1975), Man Push Cart (2005), met Mean
Streets van Martin Scorsese. Wat een binnenkomer in de filmwereld!
Bahrani is de humanist van de twee. Dat blijkt ook uit zijn derde film Goodbye
Solo, die vorig jaar op het Filmfestival in Venetië de prijs van de
internationale filmkritiek kreeg. Goodbye Solo is de Taxi Driver
voor het nieuwe millennium, al is de Senegalese taxichauffeur Solo in de
buitenwijken van Winston-Salem in North-Carolina geen wraakengel, maar een
beschermengel. Op een avond krijgt hij de levensmoede William in de auto.
Bekijk de trailer van Goodbye Solo:
Meer nog dan een film over zelfmoord is Goodbye Solo een film over de vraag of we verantwoordelijk zijn voor de toevalligheden die in het leven op ons pad komen. Groter gezegd: zijn we verantwoordelijk voor onze medemens? Ben ik mijn broeders hoeder?
Toegankelijk
Goodbye Solo is Bahrani’s meest toegankelijke film, minder minimalistisch, maar geworteld in eigentijds neorealisme, met een terloopse blik voor de afgebladderde Americana van industrieterreinen, lantaarnpalen en hot dog-stands die meestal buiten beeld worden gehouden. De film is met zelfverzekerde Schwung gemaakt en zou zomaar verrassend Oscar-materiaal kunnen blijken te zijn.