Amerrika
Muna gelooft niet in god. Niet in de god van de ene, en niet in de god van de andere kant van de grens. Het maakt haar op de West Bank van 2003 een buitenbeentje. Maar dat is niet de enige reden waarom ze met haar tienerzoon Fadi naar Amerika wil emigreren. Of: Amreeka wat de oorspronkelijke, Arabische titel is van de film die nu in Nederland als Amerrika wordt uitgebracht. Net als iedere moeder wil zij het beste voor haar kinderen, en daarom droomt zij dezelfde droom als haar zus die al sinds jaar en dag in het beloofde land ‘Amreeka’ woont.
Bekijk de trailer van Amerrika:
Amreeka is het regiedebuut van Cherien Dabis, die in 1976 in Omaha werd geboren als dochter van Jordaanse ouders en met deze film, zo vertelde ze na de wereldpremière in de Quinzaine des Réalisateurs van het Filmfestival Cannes afgelopen voorjaar, teruggrijpt op haar eigen ervaringen tijdens de Golfoorlog. Amreeka kreeg in Cannes de persprijs.
Muna is een optimist. Zo iemand die het onder alle omstandigheden wel zal redden. En misschien krijgt zij het daarom wel zo hard te verduren in het land van melk en honing. Het helpt niet natuurlijk dat zo post 9/11 en middenin de oorlog met Irak de stemming nogal anti-Arabisch is. „Occupation?”, vraagt de douanebeambte. „Yes, we are occupied”, antwoordt ze braaf, om er daarna achter te komen dat Amerika haar nog minder vrijheid biedt dan het land dat ze achterliet.
Clichés
Amreeka is een integere film, die echter zoveel clichés nodig heeft dat je er ook een beetje iebel van kunt worden. Uiteraard is de gepiercte punk met wie Muna in hamburgerketen White Castle komt te werken een toonbeeld van verdraagzaamheid, en natuurlijk is het schoolhoofd dat haar en Fadi verder op weg helpt een Poolse Jood, waardoor het hele Midden-Oosten conflict alsnog in Chicago kan worden opgelost.