Creation
Charles Darwin die peinst over evolutie: in Creation wordt dat een pastiche van de befaamde opening van Blue Velvet. Een idyllische 19e-eeuwse picknick bij een vijver vol waterlelies: alleen Darwin ziet huiverend de rauwe strijd om overleving vlak onder het gras. Creation doet een dappere, maar half geslaagde poging psychodrama te combineren met de evolutietheorie.
Bekijk de trailer van Creation:
Het gaat over de jaren vlak voor On the Origin of Species, waarin Darwin „god vermoordt”, aldus een vriend. Dat Darwin (Paul Bettany) na lang aarzelen de ‘nuttige leugen’ van de religie te lijf gaat en zijn devote echtgenote Emma (Jennifer Connelly) trotseert, zou nauw samenhangen met de dood van zijn dochtertje Annie in 1851. Daarna wil hij van god niets meer weten. Die theorie stamt uit het boek Annie’s Box uit 2000 en is dubieus. Want al was Annie Darwins oogappel, zijn secularisatie was een geleidelijk en pijnloos proces, schreef hij zelf. In 1838, ruim voor Annies geboorte, zag Darwin al geen doel, ontwerp, goed of kwaad in de natuur. „Niets dan blinde, bodemloze onverschilligheid.” Maar dat biedt geen drama, en Darwin in crisis wel.
In Creation wordt de evolutietheorie rouwverwerking. Pas als de wetenschapper, geblokkeerd door psychosomatische kwalen en nachtmerries vol skeletten en foetussen op sterk water, de dood van Annie verwerkt, kan hij zijn boek voltooien en zijn huwelijk redden. Hoe oogstrelend de gekwelde Darwin ook wordt gefilmd, Creation sleept soms een beetje en neemt een loopje met de geschiedenis.