The Barefoot Contessa
De camera beweegt zich traag langs een groepje rouwenden en toont dan een groot standbeeld. We bevinden ons op een herfstige begraafplaats en het protserige beeld staat er ter nagedachtenis aan Maria Vargas, bijgenaamd de ‘barefoot contessa’ (de gravin op blote voeten) . Wie zij was, waarom ze nu dood is en waarom ze graag haar schoenen uitschopte, wordt uit de doeken gedaan door drie vertellers in Joseph L. Mankiewicz’ The Barefoot Contessa (1954), die in een gerestaureerde kopie opnieuw te zien is.
Bekijk de trailer van The Barefoot Contessa:
De eerste – en belangrijkste – verteller is regisseur Harry Dawes, een late rol van Humphrey Bogart (hij overleed in 1957). Het verhaal begint in Spanje, waar Dawes, zijn arrogante producent en een gladde, zweterige pr-medewerker in een nachtclub wachten op het optreden van Maria Vargas. Wellicht is zij de nieuwste Hollywoodster?
Cynisme
The Barefoot Contessa werd geschreven en geregisseerd door Joseph L. Mankiewicz, een filmmaker die vooral vanuit het scenario opereerde. Dat zit vol cynische opmerkingen over de schaduwkant van Hollywood. Het Filmmuseum heeft rond de opnieuw uitgebrachte versie van The Barefoot Contessa dan ook een programma samengesteld: ‘Film over Film: Portretten van Hollywoods droomfabriek’. In visueel opzicht zijn Mankiewicz’ films vaak rechttoe rechtaan, maar hij wist wel de juiste mensen in te huren om ervoor te zorgen dat de kwaliteit toch van het witte doek spat .
The Barefoot Contessa was een prestigeproductie, gefilmd in VistaVision, indertijd een nieuw, technisch superieur breedbeeldsysteem. Het camerawerk is van de vorig jaar overleden Jack Cardiff, een specialist in het gebruik van Technicolor. De fraaie muziek, met een prachtig, stemmig gitaarthema voor Maria Vargas, werd gecomponeerd door de Italiaan Mario Nascimbene.
Kunstmatig
Toch is het geheel niet meer dan de som der delen geworden. De flashbackstructuur met drie voice-overs is kunstmatig en Mankiewicz’ dialogen zijn lang niet zo snedig als in All About Eve (1950), zijn met The Barefoot Contessa vergelijkbare film over niets en niemand ontziende ambities en opgeblazen ego’s in de theaterwereld.