Altiplano
Hun films moet je eigenlijk ondergaan, alsof het ‘ervaringscinema’ is, of muziek, zei de Belgische regisseur Peter Brosens afgelopen zondag bij de Nederlandse première van de film Altiplano die hij samen met zijn partner Jessica Woodworth maakte. Dat is een zinvolle handreiking voor de film die ze opnamen op de Andes-hoogvlakten tussen Peru en Bolivia, een film over liefde en verlies en het menselijke vermogen om uit beelden zelf een verhaal te destilleren, helder als gletsjerwater.
Bekijk de trailer van Altiplano:
Onbedoeld vormt Altiplano een tweeluik met The Milk of Sorrow van de Peruaanse regisseuse Claudia Llosa die momenteel in de filmtheaters succes heeft. En dat komt niet alleen doordat in beide films Magaly Solier de hoofdrol speelt, wier gezicht de kracht van een Peruaans icoon heeft gekregen. De films zoeken via theatrale en symbolische beelden naar een hyperwerkelijkheid, en daarbij is Altiplano radicaler en gewaagder. Solier geeft in het politiek geëngageerde Altiplano gestalte aan Saturnina, een Peruaanse die haar geliefde verliest, net als de Belgisch-Iraakse oorlogsfotografe Grace. Hun levens kruisen elkaar in de Peruaanse dorpje Turubamba, waar de dorpelingen blind worden door de kwikvervuiling van een naburige goudmijn.
Detail
Dat de beide regisseurs begonnen als documentairemakers blijkt uit het gemak waarmee zij zich hun onderwerp eigen kunnen maken, hun zeldzame oog voor detail en de poëtisch-verheffende werking van beelden. Altiplano is letterlijk oogverblindend.