The Fourth Kind
Wat is er zo eng aan een ontvoering door aliens? In de vliegende schotel heerst doorgaans een frisse ziekenhuissfeer. Wat overbelicht en mistig, want altijd smeert iemand een kwak vaseline op de lens. Soms flikkert er iets metaligs: een injectienaald, staafmixer, klopboor. Aliens penetreren hun gasten. Waarom? Als we dat eens wisten. Wellicht vrijetijdsbesteding, voor na het graancirkelen.
Bekijk de trailer van The Fourth Kind:
Pseudodocudrama’s over buitenaardse ontvoeringen zijn goed voor obscure tv-kanalen, niet voor het witte doek. Toch mag actieheldin Mila Jovovich in The Fourth Kind ernstig in de lens kijken en vertellen dat ze een echt verhaal naspeelt. In split screen verbeeldt soms een minder mooie actrice op gruizige, authentiek bedoelde videotape de waargebeurde waarheid: een trucje dat slechts afleidt.
Uil
In Nome, Alaska onderzoekt psychologe Abigail Tyler waarom zoveel mensen spoorloos verdwijnen. Rond drie uur ’s nachts ontwaken velen vol onbehagen en zien een witte uil. Abigail, wier echtgenoot gruwelijk op bed werd uitgebeend, lijdt zelf aan die uilenziekte. Brengt ze medeslachtoffers onder hypnose dan breekt de hel los: paniek, moord, gekraakte ruggen. Het is geen uil. Het is te erg voor woorden. En voor beelden, want het draait weer uit op vage staafmixers in de mist. Zelfs Jovovich, wereldkampioen gillen en angstogen, kan zoiets niet spannend maken. Laat die aliens toch met hun malle experimenten. Gewoon „wij zijn niet bang voor de tandarts” neuriën. Of denken aan Engeland.