Millennium 2: De vrouw die met vuur speelde
Altijd lastig, een tweede deel in een filmtrilogie. Het thema van zo'n brugdeel kan niet helemaal worden uitgespeeld, het eind is altijd een ‘cliffhanger’ die het publiek warm maakt voor deel drie.
Bekijk de trailer van Millennium II (De vrouw die met vuur speelde):
Met dat probleem kampt ook het teleurstellende deel twee in de Zweedse filmreeks naar de Millenniumbestsellers van de in 2004 overleden journalist Stieg Larsson. In het eerste, zeer geslaagde deel beleeft Lisbeth Salander (Noomi Rapace), de beschadigde maar strijdlustige punkhacker, een soort romance met de oudere onderzoeksjournalist Mikael Blomqvist (Michael Nyqvist). In opdracht van een Zweedse industrieel ontmaskert het duo een vrouwenhatende seriemoordenaar en brengt en passant een louche miljardair ten val.
Dat deel staat op zich, de vervolgdelen vormen een doorlopend verhaal. Salander duikt ditmaal onder als ze wordt verdacht van een dubbelmoord op een echtpaar dat voor Blomqvists weekblad Millennium een voor enkele ambtsdragers onaangenaam artikel over misbruik van Oost-Europese meisjes schrijft. Salander, op afstand geholpen door Blomqvist, opent de jacht op de dader, een schim uit haar troebele verleden.
Pulpwereld
In Stieg Larssons paranoïde pulpwereld strijden ruimdenkende linkse mensen tegen kongsies van rechtse verkrachters en corrupte machtshebbers. Door Salanders karakter uit te diepen en monomaan te hameren op vrouwenhaat, wist regisseur Niels Arden Oplav het eerste deel een Silence of the Lambs-achtige zwaarte te geven. In deel drie draait het om bureaucratisch misbruik, dit brugdeel mist zo’n thema. Verwikkelingen rond Salanders vreemde stamboom en groteske schurken heffen dat gemis niet op: een drugs dealende motorbende, gangsterbaas Zalachenko en de gespierde gigant Ronald Niedermann die door een neurologische afwijking geen pijn voelt.
Millennium II lijdt onder dubieuze scriptkeuzes en slordige regie met veel losse eindjes van Daniel Alfredson. Hij is de minder getalenteerde broer van Tomas, die onlangs de briljante kindervampierfilm Let the Right One In regisseerde. Harde keuzes zijn nodig om deze met teveel personages, achtergronden en subplots overwoekerde bestsellers te verfilmen. Maar Alfredson volgt slaafs het boek, waardoor niemand echt uit de verf komt. Zijn film verliest stoom in weinig boeiende scènes op de redactie van Millennium en overbodige bijfiguren, zoals Salanders werkgever en oude voogd, stelen tijd van de fascinerende Salander, superheldin met Aspergersyndroom. Schurk Niedermann, wiens onkwetsbaarheid gepaard gaat met fobische wanen, blijkt gereduceerd tot dommekracht.
Pierrot
Maar kiest Alfredson wel, dan doet hij dat niet altijd wijs. Een subplot over een door duistere krachten ingestoken mediahysterie over Salanders vermeende lidmaatschap van een sekte lesbische satanisten ontbreekt. Dat valt moeilijk te visualiseren, maar zonder die subtekst hangt een andere scène waarin Salander opgemaakt als een lugubere Pierrot een foute journalist de stuipen op het lijf jaagt volledig in de lucht. Laat die dan ook weg.
Visueel gebeurt er weinig opmerkelijks: Millennium II oogt als een braaf voortkabbelende televisiethriller. Maar met 21 miljoen lezer van de Millenniumreeks zal hij zijn publiek wel vinden.