Triangle

Scène uit de film <i>Triangle</i>.

Door Dana Linssen

Regie:

Nachtmerriefilm Triangle roept de herinnering op aan zoveel andere films dat een goed bij elkaar gejatte psychothriller resteert. De titel verwijst naar de beruchte Bermuda Driehoek, en misschien zou je je een keertje extra achter de oren moeten krabben voor je daar een zeiltochtje onderneemt. Maar tot genoegen van horrorliefhebbers maken hoofdpersonen steeds dezelfde fouten, zoals spelevaren in een gebied met elektrische stormen, magnetische storingen en onverklaarbaar verdwenen schepen.

Bekijk de trailer van Triangle:

Over het plot van de Britse regisseur Christopher Smith kan je niet meer verklappen dan dat hij een soort mix bedacht heeft tussen de geheugenloop van Memento, de eindeloze gangen uit The Shining van Stanley Kubrick en de tragikomedie Groundhog Day, waarin Bill Murray gedoemd is steeds dezelfde dag te beleven. De kracht van de film ligt in de verrassing en als die eraf is, rest alleen een puzzeltje waarvoor de stukjes inventief, maar ook tamelijk minimalistisch, zijn ingezet om steeds weer een ander plaatje te tonen. Dat leidt onverbiddelijk tot herhaling.

Hoe vaak wil je horen dat het schip de Aeolus genoemd is naar de Griekse god van de wind en vader van Sisyphus, die de goden uitdaagde, en als straf elke dag een rotsblok een berg op moest duwen dat ’s avonds weer naar beneden rolt? Gratuit wordt het als behalve mythologische ook psychologische verklaringen volgen: vrouw blijkt overspannen borderliner met een schuldgevoel zo groot als de Bermuda Driehoek.

Gepubliceerd in:
film
frontpage_media
Filmarchief