An Education
Het schoolmeisje en de oude charmeur. Je weet hoe het afloopt, die dreiging hangt steeds in de lucht. Toch is An Education zo’n rijke karakterstudie dat je erin wilt geloven en dat het demasqué droevig stemt.
Bekijk de trailer van An Education:
Modelscholiere Jenny (een prachtig debuut van Carey Mulligan) is te slim om simpelweg prooi te zijn. Ze ziet de beperkingen van haar 35-jarige minnaar David (Peter Sarsgaard): zijn vulgariteit, schimmige handeltjes, terloopse diefstal. Maar Jenny sluit haar ogen en drink haar champagne: de baten overstijgen de kosten. Als David haar een lift geeft in zijn glimmende Bristol is zij op weg naar Oxford. Haar ouders willen dat Jenny daar een upperclass-partner vindt, aan hun benauwde leven ontsnapt. Jenny vreest als haar docente miss Stubbs te eindigen, met knotje, hoornen bril en een kamer vol goedkope paperbacks.
David opent een snelweg naar een grandioze levensstijl: nachtclubs, concerten, soupers, modieuze vrienden, uitstapjes naar Parijs. Dat betovert Jenny meer dan David zelf: haar ontmaagding is een prozaïsche affaire waarbij hij tot haar geamuseerde verbazing een banaan meeneemt om haar eraan te laten wennen. „Al die poëzie over iets dat zo kort duurt”, peinst ze achteraf.
Het volle leven
An Education is een echte ‘education sentimentale’. Zoals Flaubert ooit de „morele geschiedenis van zijn generatie” wilde optekenen, zo verweeft deze film persoonlijke geschiedenis en tijdbeeld. Jenny is een babyboomer in het sobere middenklassemilieu anno 1961, vlak voor de Beatles. Haar hunkering naar het volle leven deelt ze met haar timide ouders. David is de verleider die ze vrezen: oud, glibberig, Joods. Toch vliegen ook zij als motten naar de lamp.
Schrijver Nicolas Hornby (High Fidelity, About a Boy) is de drijvende kracht achter An Education. Hij kocht de rechten op een bitterzoete novelle uit 2003, waarin Lynn Barber de balans opmaakte van haar leerschool der liefde. Hornby schaafde lang aan een soepel script dat in de competente handen van de Deense regisseur Lone Scherfig de cast alle ruimte biedt om te schitteren. De Victoriaanse moraal – slechts noeste arbeid loont – doet daar niets aan af.