Hunting & Zn.
De camera volgt fietshandelaar Tako naar boven als hij tussen de middag bij zijn vrouw Sandra gaat lunchen. Hij loopt de keuken in en verdwijnt achter de deurpost. Normaal gesproken zou je een shot van het jonge echtpaar binnen in hun keuken verwachten, maar de camera blijft buiten en bespiedt het tafereel van een afstandje.
Bekijk de trailer van Hunting & Zn.:
Dit heeft twee effecten: hoewel Tako en Sandra zich in dezelfde ruimte bevinden, laat regisseur Sander Burger ze niet als echt stel zien: Tako verdwijnt gewoon uit beeld en Sandra staat met haar rug naar hem toe een salade voor te bereiden. En de afstand die de camera houdt, bekrachtigt tevens hun afstand tot elkaar. Ze zijn getrouwd, maar kennen ze elkaar eigenlijk wel? Wat moeten deze mensen samen?
Onvermogen tot communicatie
Burger toont dit op puur visuele wijze, en het is jammer dat de dialoog die ze vervolgens in de keuken voeren over oppervlakkige ditjes en datjes hun onvermogen tot communicatie ook nog eens laat horen. We hadden het al gevoeld, verdere uitleg was overbodig.
De woordloze shots in Hunting & Zn. zijn het mooiste: Tako die stiekem rookt aan de dijk, Sandra die zich in het zweet werkt op de roeitrainer. Burgers stilistische durf is binnen de Nederlandse filmcultuur heel wat. Met zijn shots die langzaam ronddraaien en zo illustreren dat Tako en Sandra elkaar gevangen houden in een niet door te breken cirkel, neemt hij risico.
Het sterke spel van hoofdrolspelers Maria Kraakman en Dragan Bakema sluit thematisch zeer goed aan bij de film: achter de oppervlakte smeult het. Het wordt zelfs een flinke brand als Sandra zwanger blijkt terwijl ze aan anorexia lijdt.
Vragen
Het scenario probeert op bewonderenswaardige wijze niet alles psychologisch te verklaren. Misschien toch nog iets te veel, maar er blijven aan het eind van Hunting & Zn. gelukkig nog vragen over waar de toeschouwer zich in kan vastbijten.