Visage

Scène uit de film <i>Visage</i>.

Door Dana Linssen

Regie: Tsai Ming-liang. Met: Lee Kang-sheng, Jean-Pierre Léaud, Jeanne Moreau, Laetitia Casta, Mathieu Amalric. In: Amsterdam, Filmmuseum, Eindhoven, Grote Zaal.

Er is niets eenvoudigers dan Visage, de nieuwste film van de Taiwanese grootmeester Tsai Ming-liang, af te wijzen. Maar aan die gemakzucht gaan we hier niet toegeven. Feit blijft dat de film, die onder auspiciën van het Parijse museum het Louvre werd geproduceerd, vorig jaar na z’n première op het Filmfestival Cannes, wisselend werd ontvangen. Het belangrijkste bezwaar: de barokke, non-lineaire film is met z’n 138 minuten wat aan de lange kant. Maar dat stond succes in Frankrijk dan weer niet in de weg.

Bekijk de trailer van Visage:

Ook wel begrijpelijk, dat Franse succes: Visage is na What Time is It There? (2001) de tweede film die hij met nouvelle-vague-icoon Jean-Pierre Léaud draaide en zit bovendien vol met intrigerende bijrollen voor actrices Jeanne Moreau, Fanny Ardant en Nathalie Baye. Een feest van herkenning dus. En dat geldt ook voor de locaties in en om het Louvre.

Motieven en thema's

Bekend zijn de typische Tsai-motieven en thema’s: acteur Lee Kang-sheng is weer muze van de regisseur, het water speelt zijn immer terugkerende rol als symbool voor het onderbewuste, alle personages worstelen met hun verlangen naar intimiteit en de camp musicalnummers die we al kenden uit eerder werk van de regisseur.

Tsai Ming-liang noemt Visage een ‘zelfportret’. De film gaat over film maken: Lee Kang-sheng speelt een filmregisseur die een film maakt, gebaseerd op de Salome-mythe en langzaam moet ontdekken dat zijn personages en filmische dromen met hem op de loop gaan. Maar je zou Visage net zo goed een performancefilm kunnen noemen: veel van de scènes zijn pareltjes van visuele logica, die ver voorbij gaan aan wat we in de film gewend zijn.

Veel te zien

Neem alleen al de bizarre, poëtische scènes waarin de overleden moeder van de regisseur een appel in een aquarium eet, of Jean-Pierre Léaud een dood vogeltje op het kerkhof Père Lachaise begraaft, of Parijs tot leven komt in de spiegeling van een caféruit. Misschien is het niet allemaal je smaak – maar wat doet dat ertoe, als je in deze ene film meer film ziet dan in een heel jaar in de bioscoop bij elkaar?

Gepubliceerd in:
film
Filmarchief