Coco Chanel & Igor Stravinsky
Coco Chanel & Igor Stravinsky begint waar de film Coco
avant Chanel onlangs eindigde. Zagen we daar hoe de charmante wees
Chanel via suikeroompjes opklimt van naaikamer en vaudeville tot mode-icoon,
hier is Coco al gearriveerd in de grote wereld wanneer zij in 1913 getuige
is van het pandemodium rond de première van Le sacre du Printemps
van Igor Stravinsky in Parijs. Een wat vroeg hoogtepunt van de film:
aanzwellend gefluister, boegeroep, gekrijs: „C’est une horreur!” Stravinsky
die achter de coulissen ruzie schopt met Nijinsky over diens ballet. „Ze
dansen als idioten!” „Nee, ze dansen perfect op jouw krankzinnige muziek!”
Bekijk de trailer van Coco Chanel & Igor Stravinsky:
Historisch vrij accuraat, maar daarna begint de speculatie. Zeven jaar na dato nodigt Chanel de door de revolutie aan lager wal geraakte Russische componist uit om met gezin een vochtige zolderkamer te verruilen voor haar ruime villa. Volgt een romance tussen het broeiende genie en de modekoningin onder de machteloze blik van de door tbc wegkwijnende echtgenote Katerina.
Geruchten
Die affaire is gebaseerd op geruchten: zie dit dus maar als een ‘wat als?’-film. Regisseur Jan Kounen stipt de door schrijver Chris Greenhalgh veronderstelde ruilhandel – seksuele bevrijding voor Stravinsky, cultureel statuur voor Chanel – slechts licht aan: de film is eerder een ouderwets overspeldrama van man, vrouw en bedrogen echtgenote. Passie en plicht, lust en schuld.
Chanel en Stravinsky zijn een heroïsch koppel. Mads Mikkelsen suggereert met zijn dodenmaskerhoofd een geremd vulkanisch temperament, meer Russische zwaarte dan intellectuele finesse. Anna Mouglalis zet daar met metalig hese stem een spijkerharde Chanel tegenover, met een hautaine frons op het gelaat bevroren. Weinig innemend, maar overtuigender dan het droeve schatje Audrey Tautou in Coco avant Chanel. Chanel is halverwege de latere film, een met de nazi's heulende opportunist.
„Ze verzamelt mensen”, waarschuwt Katerina Stravinsky. Onze sympathie is met haar als ze haar man timide verwijten maakt: „Je muziek heeft nu meer passie”. Maar het draait om de erotische titanenstrijd tussen Coco en Igor, een kille en ietwat pompeuze affaire. Igor rolt al snel beschaamd van Coco af na de daad, Coco lijkt vooral een machtstrijd uit te vechten met een genie dat haar niet als gelijke erkent. „Jij bent geen artiest, maar een winkelier.”
Grafstemming
Liefde is geen pretje. Fraai hoe Kounen geleidelijk een gespannen, claustrofobische grafstemming laat neerdalen over de villa; minder aannemelijk is het dat Chanel in 1971 nog teder terugkeek op deze ellendige affaire.