Desert Flower
„Ik wil niet dat het weer zo’n ‘van nomade tot supermodel’-verhaal wordt”, zegt het Somalische model Waris Dirie tegen een journaliste vrijwel aan het eind van de film Desert Flower. „Maar dat is wat onze lezeressen willen horen”, sputtert de vrouw tegen.
Bekijk de trailer van Desert Flower:
Dat geldt blijkbaar ook voor de filmkijker die tot dat moment getuige is geweest van het levensverhaal van Dirie volgens klassiek ‘from rags to riches’-patroon. Maar dan volgt Diries emotionele toespraak tot de Verenigde Naties waarmee ze vrouwenbesnijdenis op de politieke kaart zet, met op de aftiteling trieste cijfers. Een prekerige climax die als mosterd na de maaltijd komt. De gruwelijke scène waarin een oud vrouwtje de vijfjarige Dirie met een roestig scheermesje besnijdt, hebben we dan allang achter de rug. Zo’n indringend beeld, en het bloed dat op de rotsen achterblijft, zegt zoveel meer dan een volwassen Dirie die zich tot politici richt.
Het levensverhaal van Waris Dirie is opmerkelijk genoeg voor een film met het hart op de juiste plek. Daarom is het jammer dat de uitvoering zo krakkemikkig is. Flashbacks worden willekeurig door de film gestrooid en regisseur Sherry Hormann zet het trieste verhaal keer op keer aan met melodramatische ingrepen. Dieptepunt is de tocht door de woestijn van de 12-jarige Waris, op de vlucht voor uithuwelijking: helikoptershots met heroïsche muziek. De ontbering van Dirie wordt zo bijna lachwekkend. Dat kan niet de bedoeling zijn.