Viola di Mare
Bij de poster van Viola di Mare vermoed je vooraf zo’n lesbodrama over
verboden liefde gesmoord in onbegrip op een 19e eeuws Italiaans eiland. Daar
lijkt het ook lang naartoe te gaan in deze film over Sara en Angela, de
rebelse dochter van meester Salvatore, eilandpotentaat met losse handjes.
Bekijk de trailer van Viola di Mare:
Wanneer Angela’s relatie met jeugdvriendin Sara, dienstmaagd van de eveneens lesbische barones – zij mag natuurlijk wel, kwestie van stand – al te openlijk wordt, sluit Salvatore haar op in een kelder. Desnoods hongert hij Angela dood, ze moet en zal zich laten uithuwelijken.
Met dergelijk plattelandsdrama over rauwe patriarchale zeden versus het rebelse individu vierden de gebroeders Taviani in de jaren tachtig triomfen – Padre Padrone, Kaos. De stijl van Viola di Mare grijpt enigszins op hun werk terug, met zijn natuurlijke belichting, donkere nachten en oogverblindende dagen. Maar we bevinden ons inmiddels wel in de postmoderne fase van de seksuele politiek, en dat werp zijn schaduw achteruit.
Verrassende wending
Viola di Mare – de titel verwijst naar een vis die zijn geslacht kan veranderen – neemt een verrassende wending: patriarch Salvatore, die altijd een zoon wilde, laat zich na enig tegenstribbelen (‘Ik heb liever een hoer als dochter dan een halve man’) door zijn vrouw overhalen Angela voortaan als zoon te erkennen. Het haar geknipt, een broek aan, en Angela is Angelo geworden. De eilandbewoners, de lokale priester, zelfs de keuringsofficier van het leger: zij leggen zich bij die geforceerde sekseverandering neer en Angela mag met Sara trouwen.
Die wending maakt Viola di Mare, ondanks voorspelbare softcore van passie die ontvlamt voor een kampvuur en vanilleseks, tot een redelijk boeiende film. Maar waarom is het lesbische paren in films zo zelden gegund lang en gelukkig te leven?