Me and Orson Welles
De destijds 26-jarige Orson Welles debuteerde in 1941 als regisseur van Citizen
Kane, een van de invloedrijkste debuutfilms ooit gemaakt. Maar toen had
hij al een hele carrière achter zich. Toen hij als tiener op vakantie was in
Ierland blufte hij dat hij een bekend acteur was, waarna hij meteen mee
mocht doen aan een toneelstuk.
Bekijk de trailer van Me and Orson Welles:
Terug in Amerika richtte hij zijn eigen toneelgezelschap op, deed mee aan hoorspelen en speelde zelf altijd de hoofdrol in de door hem geregisseerde theateropvoeringen.
Me and Orson Welles speelt zich af in 1937, als de 22-jarige Welles net het Mercury theater heeft gekocht, waar zijn gezelschap een productie van Shakespeares Julius Caesar repeteert. We zien de turbulente repeteerperiode door de ogen van scholier Richard (Zac Efron), die zichzelf net als Welles een paar jaar eerder in Ierland de productie binnen bluft. Hij krijgt een bijrol, wordt verliefd op Sonja Jones (Claire Danes), een medewerkster van het theater, en mag met Welles mee naar een hoorspel.
Kleurloos
De keuze voor deze vertelvorm levert een probleem op: Richard is een vrij kleurloze figuur wiens amoureuze avonturen met Sonja vooral afleiden van de egomaniakale strapatsen van Welles. Toch is de film de moeite waard, al was het maar om de bekende anekdotes over Welles verbeeld te zien: hoe hij zich per ambulance vervoert om het drukke verkeer te ontlopen, hoe hij met zijn charme alles gedaan krijgt (en niet alleen bij vrouwen), en hoe hij een hoorspel volledig naar zich toetrekt met een fabuleuze monoloog die niet in het script staat.
Omdat zijn talent even groot was als zijn ego komt Welles met alles weg. Me and Orson Welles is niet alleen een gedetailleerde herschepping van een specifiek historisch moment, maar is ook te zien als een ode aan het theater, aan de vele uren van bloed, zweet en tranen die voorafgaan aan een kort en vergankelijk moment van artistieke triomf en goddelijke inspiratie.