The Killer Inside Me
Bikkelhard, want gebaseerd op een roman van Jim Thompson. Dat zou het reclamezinnetje kunnen zijn op zo ongeveer elke poster van een film, die is gebaseerd op het werk van deze Amerikaanse misdaadauteur, van The Getaway (1972), een mindere film van Sam Peckinpah met Steve McQueen, tot het magnifieke The Grifters (1990) van Stephen Frears. Thompson (1906-1977) staat in de traditie van Raymond Chandler (maar zonder de poëzie) en James Ellroy (maar zonder het maniërisme), maar hij gaat net een stap verder dan zijn beroemdere collega’s, terwijl hij meedogenloos de menselijke natuur afpelt.
Bekijk de trailer van The Killer Inside Me:
Zijn profiel van een psychopaat The Killer Inside Me (1952) is al eens verfilmd in 1976, maar die versie heeft de Britse regisseur Michael Winterbottom niet willen bekijken. Hij heeft zich uitsluitend gebaseerd op het boek, waarvan hij hele lappen dialoog (en voice over) rechtstreeks overnam in zijn scenario. Toch heeft de film een andere sfeer dan het boek. Dat komt door de casting van Casey Affleck als Lou Ford, hulpsheriff in een Amerikaans oliestadje, die er niet langer in slaagt om zijn innerlijke demonen in toom te houden, als hij een SM-relatie krijgt met de verleidelijke prostituee Joyce Lakeland (Jessica Alba).
Binnenleven
De spanning van de roman wordt veroorzaakt door de normale buitenkant en het gestoorde binnenleven van Lou Ford. Maar Affleck heeft helemaal geen normale buitenkant; hij heeft een kille, sinistere en broeierige uitstraling, waardoor hij gedoemd is vooral (en voortreffelijk) slechteriken te spelen.
Winterbottom, een van de meest productieve en veelzijdige filmregisseurs van dit moment, verruilt zijn gebruikelijke semidocumentaire aanpak voor een gelikte stijlexercitie, die een hommage wil zijn aan de Amerikaanse film noir. Resultaat: een film die meer een pastiche is op talloze andere films dan dat The Killer Inside Me echt op eigen benen kan staan.
Gewelddadig
De afstandelijke, vrijwel uitsluitend op de esthetiek gerichte aanpak wordt echt problematisch in de scène – bij de Amerikaanse première met afgrijzen onthaald – waarin Joe langdurig het gezicht verbouwt van Joyce. „Dat is geen bloed, dat is rood”, zei Jean-Luc Godard ooit over een gewelddadige scène in een van zijn films. Dit is geen vrouwengezicht, dit is een geweldige uitdaging voor de make up-afdeling, lijkt Winterbottom te hebben gedacht. Beroepsdeformatie van de regisseur.