Haar naam was Sarah
Frankrijk is klaar voor z’n oorlogsverleden. Kort na elkaar werden er maar liefst twee films gemaakt over de grootscheepse razzia die de Franse politie op 16 en 17 juli 1942 uitvoerde op bijna dertienduizend Joden. Vijf dagen zaten ze zonder voedsel of water opgesloten in het overdekte wielerstadion Vélodrome d’hiver, waarna ze naar concentratiekampen werden afgevoerd. Recentelijk kwam al La rafle in de Nederlandse bioscopen, een conventioneel maar hartverscheurend drama over één van de zeldzame overlevers van de kindertransporten. En deze week is de beurt aan Haar naam was Sarah, gebaseerd op de ook in Nederland populaire bestseller van Tatiana de Rosnay.
Julia, een hedendaagse journaliste (sterk gespeeld door Kristin Scott Thomas) wil een artikel schrijven over deze, ook in Frankrijk, weinig bekende episode uit de geschiedenis. Maar haar onderzoek brengt al snel zaken aan het licht die ze misschien liever niet had ontdekt: het appartement dat ze met haar echtgenoot bewoont, blijkt van een van die weggevoerde Joodse families te zijn geweest en Julia raakt ervan overtuigd dat de destijds tienjarige dochter van de familie de oorlog moet hebben overleefd.
Verbeelden Holocaust
Plotseling heeft zij heel andere motieven om de waarheid te achterhalen dan puur journalistieke. In twee parallelle lijnen volgen we Julia’s zoektocht en Sarahs vlucht uit het concentratiekamp. Net als in La rafle lijkt het alsof in Haar naam was Sarah geen enkele echo doorklinkt van de discussies over de manier waarop we de Holocaust moeten verbeelden. Beide films kiezen voor een tamelijk recht-voor-z’n-raap representatie, die voornamelijk zin heeft om deze verhalen voor een nieuwe generatie beschikbaar te maken.