Waarom we een schrikbewind slopen

Ingekorte tekst van de toespraak die president Bush gisteravond voor het Amerikaanse volk hield en waarin hij de Iraakse president Saddam Hussein een ultimatum stelde.

Meer dan tien jaar lang hebben de Verenigde Staten en andere landen geduldig en correct hun best gedaan om het Iraakse regime te ontwapenen zonder oorlog te voeren. Als voorwaarde voor beëindiging van de Golfoorlog heeft dat regime in 1991 beloofd al zijn massavernietigingswapens te onthullen en te vernietigen.

Sindsdien heeft de wereld twaalf jaar lang diplomatie bedreven. Wij hebben meer dan een dozijn resoluties aangenomen in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Wij hebben honderden wapeninspecteurs gestuurd om toe te zien op de ontwapening van Irak. Onze goede trouw is niet beantwoord.

Het Iraakse regime heeft de diplomatie gebruikt als een truc om tijd te winnen en voordeel te behalen. Het heeft consequent de resoluties van de Veiligheidsraad die volledige ontwapening eisten in de wind geslagen. In de loop van de jaren zijn de wapeninspecteurs van de VN door Iraakse functionarissen bedreigd, elektronisch afgeluisterd en systematisch bedrogen. Vreedzame inspanningen om het Iraakse regime te ontwapenen zijn telkens weer mislukt – omdat wij niet te maken hebben met vreedzame mensen.

Door onze en andere regeringen vergaarde inlichtingen laten er geen twijfel over bestaan dat het Iraakse regime nog altijd enkele van de dodelijkste wapens bezit en verborgen houdt die ooit ontworpen zijn. [...]

Dit regime heeft een verleden van woeste agressie in het Midden-Oosten achter zich. Het koestert een diepe haat jegens Amerika en onze vrienden. Ook heeft het terroristen geholpen, opgeleid en een schuilplaats geboden, onder wie medewerkers van Al-Qaeda.

Het gevaar is duidelijk: met behulp van chemische, biologische of – op zekere dag – nucleaire wapens die zij met hulp van Irak verwerven, zouden de terroristen hun bekende voornemens kunnen realiseren en duizenden of honderdduizenden onschuldigen in ons land of een willekeurig ander land kunnen doden.

De VS en andere landen hebben niets gedaan om deze dreiging te verdienen of uit te lokken. Maar wij zullen alles doen om haar te verijdelen. Wij zullen niet voortdobberen naar een tragedie, maar koers zetten naar veiligheid. Voordat de dag van verschrikking kan aanbreken, voordat het te laat is om op te treden, zal het gevaar worden weggenomen.

De VS beschikken over de soevereine autoriteit om geweld te gebruiken ten behoeve van hun nationale veiligheid. Die plicht rust op mij, als opperbevelhebber, door de eed die ik heb gezworen, door de eed die ik zal nakomen.

Vorig jaar heeft het Congres van de Verenigde Staten deze dreiging jegens ons land erkend en met ruime meerderheid gestemd vóór het gebruik van geweld tegen Irak. Amerika heeft geprobeerd om deze dreiging samen met de Verenigde Naties het hoofd te bieden, omdat wij de kwestie vreedzaam wilden oplossen. Wij geloven in de missie van de Verenigde Naties. Een van de redenen waarom de VN na de Tweede Wereldoorlog zijn opgericht was om actief en vroegtijdig de confrontatie aan te gaan met agressieve dictators, voordat zij onschuldigen kunnen aanvallen en de vrede kunnen vernietigen.

In het geval van Irak hééft de Veiligheidsraad gehandeld, in het begin van de jaren negentig. Onder resoluties 678 en 687 – die allebei nog van kracht zijn – worden de VS en onze bondgenoten gerechtigd tot het gebruik van geweld om Irak te ontdoen van massavernietigingswapens. Dat is geen kwestie van recht, het is een kwestie van wil.

Vorig jaar september ben ik naar de Algemene Vergadering van VN gegaan, waar ik de landen van de wereld heb aangespoord om zich aaneen te sluiten en een einde te maken aan dit gevaar. Op 8 november heeft de Veiligheidsraad unaniem resolutie 1441 aangenomen, waarin wordt geconstateerd dat Irak zijn verplichtingen in belangrijke mate heeft verzaakt, en waarin ernstige gevolgen in het vooruitzicht worden gesteld voor het geval dat Irak zich niet volledig en onmiddellijk zou ontwapenen.

Geen land kan vandaag staande houden dat Irak zich heeft ontwapend. En het zal zich niet ontwapenen zolang Saddam Hussein aan de macht blijft. De afgelopen vierenhalve maand hebben de Verenigde Staten en onze bondgenoten samen met de Veiligheidsraad hun best gedaan om de sinds lang geldende eisen van die raad te doen naleven. Maar enkele permanente leden van de Veiligheidsraad hebben publiekelijk laten weten dat zij hun veto zullen uitspreken over iedere resolutie die Irak dwingt tot ontwapening. Die regeringen zijn het met ons eens over het gevaar, maar delen niet ons vaste voornemen ertegen op te treden. Vele landen hebben echter wél de vastberadenheid en kracht om op te treden tegen deze bedreiging van de vrede, en op dit moment vormt zich een brede coalitie die zal zorgen dat aan de gerechtvaardigde eisen van de wereld wordt voldaan. De VN-Veiligheidsraad is zijn verantwoordelijkheid niet nagekomen, daarom zullen wij de onze nakomen.

Onlangs hebben enkele regeringen in het Midden-Oosten hun bijdrage geleverd. Zij hebben in openbare en persoonlijke boodschappen de dictator bezworen Irak te verlaten, opdat de ontwapening vreedzaam kan verlopen. Tot dusverre heeft hij geweigerd. De tientallen jaren van bedrog en wreedheid lopen nu ten einde. Saddam Hussein en zijn zoons moeten Irak binnen 48 uur verlaten. Weigeren zij dat, dan zal dat leiden tot een militair conflict op een door ons te bepalen tijdstip. Ter wille van hun veiligheid dienen alle buitenlanders – ook journalisten en inspecteurs – Irak onmiddellijk te verlaten.

Vele Irakezen kunnen mij vanavond horen in een vertaalde radiouitzending. Ik heb een boodschap voor hen. Als wij een militaire campagne moeten beginnen, zal die gericht zijn tegen de wetteloze mensen die uw land regeren, niet tegen u. Terwijl onze coalitie hun de macht ontneemt, zal zij u de benodigde voedingsmiddelen en medicijnen verstrekken. Wij zullen de werktuigen van het schrikbewind slopen en wij zullen u helpen een nieuw Irak op te bouwen, een welvarend en vrij Irak. In een vrij Irak zullen geen agressieve oorlogen tegen uw buurlanden meer worden gevoerd, zullen geen giffabrieken, folterkamers of verkrachtingskamers meer zijn, en geen executies van dissidenten meer plaatsvinden. De tiran zal spoedig verdwenen zijn. De dag van uw bevrijding is nabij.

Het is te laat voor Saddam Hussein om nog aan de macht te blijven. Het is niet te laat voor de Iraakse strijdkrachten om eerbaar op te treden en uw land te beschermen door de coalitietroepen vreedzaam te laten binnentrekken om massavernietigingswapens te verwijderen. Onze troepen zullen de Iraakse militaire eenheden duidelijk meedelen hoe te handelen om niet te worden aangevallen en vernietigd. Ik vraag ieder lid van de Iraakse strijdkrachten en veiligheidsdiensten dringend om, als het tot oorlog komt, niet te strijden voor een stervend regime dat uw leven niet waard is.

Laten alle Iraakse militairen en burgers goed luisteren naar deze waarschuwing. Als het tot een conflict komt, zal uw lot afhangen van uw daden. Vernietig geen oliebronnen, die een bron van rijkdom zijn die toebehoort aan het Iraakse volk. Geef geen gehoor aan bevelen om massavernietigingswapens te gebruiken tegen wie dan ook, ook niet de Iraakse bevolking. Oorlogsmisdadigers zullen worden vervolgd en gestraft. En u zult zich niet kunnen verdedigen met: ,,Ik volgde alleen maar orders op.''

Als Saddam Hussein voor de confrontatie kiest, kan het Amerikaanse volk weten dat al het mogelijke is gedaan om oorlog te vermijden, en dat al het mogelijke zal worden gedaan om hem te winnen. De Amerikanen hebben begrip voor de prijs van conflicten, omdat wij die prijs in het verleden hebben betaald. Niets is zeker in oorlog, behalve offers.

De enige manier om de schade en de duur van de oorlog te beperken is desalniettemin dat wij alle kracht en alle middelen van onze strijdkrachten inzetten, en daartoe zijn wij bereid. Als Saddam Hussein probeert aan de macht te blijven, zal hij tot het laatst toe een dodelijke vijand zijn. Hij en terroristische groeperingen zouden in hun vertwijfeling kunnen proberen terroristische daden tegen het Amerikaanse volk en onze vrienden te begaan. Zulke aanvallen zijn niet onvermijdelijk. Ze zijn wel mogelijk. Dat onderstreept nog eens waarom wij niet onder de dreiging van chantage kunnen blijven leven. De terroristische dreiging jegens Amerika en de wereld zal verminderen zodra Saddam Hussein is ontwapend. [...]

Saddam is tot het laatst een dodelijke vijand