Rowan Atkinson als 007
De Britse komiek Rowan Atkinson speelde al eens een bijrolletje in Never Say Never Again, de James Bond waarin Sean Connery zijn comeback maakte als 's werelds beroemdste geheim agent. Nu is hij zelf James Bond - nou ja, dat is de bedoeling - in Johnny English, een film die niet is gebaseerd op een boek, een toneelstuk of een televisieserie, maar op een reeks reclamefilmpjes die Atkinson voor een Britse creditcard maakte. Misschien krijgen we hier straks Cup-a-soup - de film. Of Even Apeldoorn Bellen. Het scenario werd geschreven door Neal Purvis en Robert Wade, die ook verantwoordelijk waren voor de laatste twee James Bonds. Zij kozen niet voor een parodie à la Austin Powers, die vooral de draak stak met de hoogtijdagen van Bond in de jaren zestig en zeventig, maar meer voor een professionele blunderaar als in The Pink Panther-films.
Een van de eerste scènes van de film is eigenlijk de beste. Daarin wordt Atkinson als Johnny English, een eenvoudige klerk op het bureau van de Britse geheime dienst, geconfronteerd met een echte James Bond, die met één raak gebaar zijn jas op de kapstok weet te gooien. Zelden in een straight comedy een man zo smachtend naar een andere man zien kijken.
Als alle andere spionnen per ongeluk gedood zijn, moet Atkinson in zijn eentje hun plaats innemen. Het gaat natuurlijk mis, goed mis, hoewel, eind goed al goed, in deze komedie voor het hele gezin (er zijn flauwe grappen over poep en nog flauwere over het Britse koningshuis). Atkinson is goed in komedies waarin het fout gaat, zoals hij in de televisieseries Blackadder en Mr. Bean al liet zien. Heerlijk hoe hij al zijn fouten weet te verbergen door ze glashard te ontkennen. Was het maar zo makkelijk.
Verder is er in Johnny English weinig leuk. Het draait vooral om de wederzijdse haat van Engelsen en Fransen. De Amerikaanse acteur John Malkovich maakt met een lijp accent aanspraak op de Engelse troon. Deze haat laat zich niet zo makkelijk exporteren. Ook om de blote billen van de aartsbisschop van Canterbury op waarde te schatten, moet je vast Engels zijn.