Wim Meuldijk over de comeback van zijn schepping Pipo de Clown

Door Henk van Gelder

In 2003 maakte Pipo de Clown zijn comeback in de bioscoopfilm Pipo en de p-p-Parelridder. NRC Handelsblad sprak bij die gelegenheid met Wim Meuldijk.

Amsterdam, 17 nov. Wim Meuldijk is niet in Nederland als de nieuwe Pipo-film in première gaat. Ruim dertig jaar geleden reed hij in een woonbusje het land uit om de wereld door te trekken (,,zwerven, ja, net als Pipo'') en een paar jaar later vestigde hij zich in een eeuwenoud huis in het zuiden van Spanje, waar hij nog steeds woont en werkt. Hier schreef hij ook het scenario voor Pipo en de p-p-Parelridder. ,,Ik ben er, alles bij elkaar, een jaar of vijf mee bezig geweest,'' zegt hij door de telefoon, ,,en op het ogenblik werk ik aan een nieuwe Pipo-serie waarover besprekingen gaande zijn met de TROS. Ik kom niet meer van Pipo los, dat is nu wel gebleken.''

Twintig jaar lang, van 1958 tot 1978, heeft de populaire clown het ene na het andere avontuur beleefd in een groot aantal tv-series, tot de VARA ermee stopte. Daarna vond Meuldijk geen nieuw emplooi voor zijn schepping meer. En na de dood van de enige echte Pipo-acteur Cor Witschge in 1991, leek het voorgoed afgelopen: ,,Toen hoefde het voor mij niet meer. Ik dacht: nu is Pipo definitief voorbij.'' Maar naarmate meer vroegere Pipo-kijkertjes op sleutelposities in de omroep en de audiovisuele industrie belandden, werd hem steeds vaker om een vervolg gevraagd. ,,Intussen zag ik allerlei andere kinderseries op tv, en kreeg ik zin om zelf ook weer eens iets te proberen.''

De zaak kwam aan het rollen, toen zijn dochter Belinda Meuldijk tijdens tv-opnamen met haar man Rob de Nijs in gesprek raakte met producent Ivo Niehe. Niehes pogingen om diverse omroepen te interesseren in een nieuwe Pipo-serie leidden echter tot niets. In eigen beheer, op het landgoed van De Nijs, werd vervolgens een proefaflevering gemaakt met de pas ontdekte acteur Joep Dorren in de rol van Pipo. Via diverse omzwervingen kwam het project uiteindelijk in handen van de firma Endemol, waar tot een – mede door de TROS gefinancierde – bioscoopfilm werd besloten. Pipo en de p-p-Parelridder, digitaal opgenomen in Spanje, kostte circa 3,5 miljoen euro. Het verhaal is losjes gebaseerd op de tv-serie Pipo en de Slaapridder die in 1960 op locatie werd gemaakt voor 9000 gulden.

Zelf schreef Wim Meuldijk het eerste scenario, dat hij samen met Peter Römer, dramachef van Endemol, bewerkte voor het bioscoopdoek. ,,Ik heb veel moeten bekorten,'' zegt hij. ,,De vroegere Pipo was heel verbaal. Ik wilde het nooit te spannend maken; de boeven zijn bij mij vooral zielepieten. Maar nu moet je er rekening mee houden dat ook kinderen veel moord en doodslag op de tv zien. Wat kinderen van een jaar of twaalf destijds nog behoorlijk spannend vonden, vinden ze nu kinderachtig. Er moest veel meer actie in dan vroeger. Voor mij was het aanvankelijk wel een kwestie van afzien om zo veel tekst weg te moeten laten, maar ik geloof dat het tenslotte toch is gelukt om er een balans in te brengen.''

Bijna alle vaste figuren uit het tv-verleden zijn ook in de film aanwezig, al worden ze op één na (Rudi Falkenhagen als Snuf) door anderen gespeeld. Alleen het krompratende circusindiaantje Klukkluk (,,mij zijn niet van de bange soort, maar van de voorzichtige'') doet ditmaal niet mee. ,,Ik kon ze niet allemaal in het verhaal inbrengen,'' zegt Meuldijk. ,,Maar in de tv-serie die ik nu schrijf, doet Klukkluk weer mee. Het is een gek mannetje, een lekker figuurtje om te schrijven.'' Met de filmopnamen heeft hij zich, tegen zijn gewoonte in, nauwelijks bemoeid: ,,Vroeger zat ik er bovenop. Ik was bij elke opname, en zelf heb ik nog Pipo's eerste woonwagen gebouwd. Maar nu ben ik 81 en loop een beetje moeilijk. Ik ben alleen twee dagen in Cordoba geweest, waar me opviel hoe veel plezier iedereen had. Ik heb altijd gevonden dat filmen een feest moet zijn – dat komt over op het publiek.''

Eén keer eerder verscheen Pipo in de bioscoop: in 1975, met een hermontage van de tv-serie Pipo en de piraten van toen. ,,Dat was een beetje een rommeltje, waar ik niet zo blij mee was,'' aldus Meuldijk. ,,Later is er een videoband van gemaakt en nu komt er gauw een dvd, om in te haken op alle publiciteit rond Pipo. Ik heb dat liever niet, want het zou verwarrend kunnen zijn. Maar tegenhouden kan ik het niet.''

Al in de jaren veertig schiep Meuldijk de succesvolle Ketelbinkie-strip, in de jaren vijftig was hij auteur van allerlei radiofeuilletons, en na Pipo volgde zijn kinderserie Koning Bolo, die anderhalf jaar duurde. Anoniem schreef hij vervolgens nog jarenlang scènetjes voor Sesamstraat. ,,Het uitgangspunt van koning Bolo, die zijn onderdanen moet vervangen als ze ziek zijn, had nog veel meer mogelijkheden,'' zegt hij. ,,Maar het is me vaak overkomen dat er, als ik iets nieuws maakte, na een jaar werd gezegd: heel leuk hoor, maar toch niet zo leuk als Pipo. Blijkbaar heb ik mezelf met Pipo een beetje klemgezet. Maar ik klaag niet hoor, integendeel. Het is heel leuk werk. En alleen aow is niet genoeg.''

Gepubliceerd in:
Kunst & Film