‘Niet de gemeente, maar wij hebben Watt gered’

Het Rotterdamse poppodium Watt is gered, maar initiatiefnemers Aryan en Willem Tieleman blijven achter met een forse schuld. „We waren de gijzelaars van de duurzaamheid.”

Rotterdam, 12 dec. Ze hadden „de boel ook kunnen laten ploffen”. Hebben ze bewust niet gedaan, zeggen horecaondernemers Aryan en Willem Tieleman. „We hebben gehandeld in het belang van Rotterdam.” Door hun verlies te nemen – naar eigen zeggen 1 miljoen euro – kan het door hen opgezette poppodium Watt een doorstart maken.

Wethouder Rik Grashoff (cultuur, GroenLinks) maakte dinsdag bekend het aandelenpakket (200.000 euro) en een lening van 671.000 euro van hen over te nemen. Maar de schoonheidsprijs verdient de overeenkomst niet, stellen eigenaren van onder meer de restaurants Euromast en Blits. „Wij zijn de grootste verliezers van deze strijd.”

Hoe heeft dat twee ervaren horecaondernemers kunnen gebeuren?

Aryan Tieleman: „Toen wij middenin de verbouwing zaten, staken vanuit de politiek de eerste geluiden de kop op over een volledig gesubsidieerd poppodium in Rotterdam-Zuid. Gevolg: wantrouwen bij onze financiers. Zeker toen er ook nog eens gemorreld werd aan onze subsidiekraan, en wij werden geconfronteerd met overschrijdingen in de bouwkosten. Rotterdam is niet groot genoeg voor twee grote poppodia, dus gesponsorde concurrentie zou onherroepelijk gevolgen hebben voor Watt. Toen dat Urban Podium begin oktober een feit was, was de beer los: de financiers liepen weg, waardoor wij met de rug tegen de muur stonden. In de daaropvolgende onderhandelingen heeft de gemeente het pistool op onze hoofden gezet. Watt mag dan gered zijn, wij houden ambivalente en opstandige gevoelens over aan deze ingreep.”

Conclusie: wethouder Grashoff is een gewiekst onderhandelaar.

Willem Tieleman: „Hij is in elk geval doortastender dan zijn voorganger. Maar deze wethouder goochelt met cijfers. Voor onze aandelen wordt slechts 50.000 euro betaald en dus minder dan ‘het schijntje’ van 200.000 euro, waar de lokale krant het over heeft. De suggestie wordt gewekt dat alle betrokken partijen water bij de wijn hebben gedaan. In werkelijkheid is de gemeente op het allerlaatste moment teruggekomen op de toezegging om de lening van onze creatief directeur Ted Langenbach ter waarde van 150.000 euro terug te betalen. Terwijl we elkaar nota bene een hand hadden gegeven; we hadden een deal. Twee dagen later was daar ineens het gesteggel over de vraag wie de meerkosten van de nieuwe geluidswand zou betalen. Wij konden niet meer, wij waren al uitgekleed. Als je alle plussen en minnen tegen elkaar wegstreept, blijven wij achter met een gat van 1 miljoen euro. Het alternatief was faillissement, maar dan hadden we 91 medewerkers en 73 crediteuren het nakijken gegeven.”

Kortom: niet de gemeente, maar jullie hebben Watt overeind gehouden.

Aryan Tieleman: „Precies, en het steekt dat wij daar niet de credits voor krijgen. Als wij in april 2007 niet hadden besloten geld te steken in dat verloederde Nighttown-pand aan de West-Kruiskade, dan had daar nu niet het mooiste poppodium van Nederland gestaan. Grashoff heeft deze kwestie aangegrepen om twee vliegen in één klap te slaan: geen commerciële partner meer in Watt en één grootstedelijk poppodium op de noordoever door een fusie met WaterFront af te dwingen.”

Welke inschattingsfouten hebben jullie gemaakt?

Aryan Tieleman: „We hebben ons verkeken op het politieke krachtenveld en het fenomeen duurzaamheid onderschat. De stelling dat duurzaamheid niet duur hoeft te zijn, is een aperte leugen gebleken. Zelfs de sloop moest duurzaam zijn; afval moest gescheiden worden ingeleverd. Het personeel moest op duurzaamheidscursus, noem maar op. De kosten liepen alsmaar op, we waren de gijzelaars van de duurzaamheid. Wel vier keer hebben we op het punt gestaan ermee op te houden, maar er was geen weg terug. Wij zijn bovendien gewend om soeverein te ondernemen. Hier keek iedereen voortdurend mee over onze schouders.”

In hoeverre hebben tegenvallende bezoekcijfers een rol gespeeld?

Willem Tieleman: „Geen enkele. We hebben met Ted als creatief directeur bewust gekozen voor vernieuwing. Watt mocht onder geen beding een zoveelste ‘verhuurschuur’ worden. Nieuwe concepten hebben tijd nodig. Maar die tijd is ons door de gemeente niet gegund, omdat dat Urban Podium er zonodig moest komen in Rotterdam-Zuid.”