Publiek Pinkpop wentelt zich in aandacht van The Boss
Hoewel hij vorig jaar nog optrad in de Amsterdamse Arena, liep Pinkpop gisteravond uit voor het optreden van Bruce Springsteen. Met Badlands, uit 1978, begonnen hij en de E Street Band hun optreden. Een minuut eerder waren ze rustig het podium op komen lopen, de armen om elkaars schouders geslagen.
Al snel bleken Springsteen en zijn tienkoppige groep een geoliede rockmachine die bij vlagen ontroerde. Dat laatste gebeurde bijvoorbeeld bij Trapped en I’m on fire, waar de ondergaande zon het podium in vuur en vlam zette. Beide waren verzoeknummers die het publiek op grote bordkartonnen borden indiende; Springsteen haalde ze eigenhandig uit het publiek.
Dat publiek mocht zich toch al wentelen in veel aandacht van ‘The Boss’. Regelmatig daalde hij af naar zijn fans, gaf handen of liet hen een liedje zingen. De E Street Band mocht dan een dagje ouder zijn geworden - voor de 68-jarige saxofonist Clarence Clemons stond een leunstoel op het podium - Bruce Springsteen, in september zestig, was onvermoeibaar.
In eerste instantie was het geluid dat hij optrok massief, maar gaandeweg werd het meer gelaagd. Een excellerende Nils Lofgrun kreeg de ruimte; Jay Weinberg, zoon van de originele E Street drummer Max Weinberg, mocht soleren. Oud gedienden Steve van Zandt en Clarence Clemons hielden zich op de achtergrond.
Springsteen bracht zijn oudere werk met vaart, zoals een feestelijk Glory Days en een doeltreffend Born to Run, terwijl hij in recenter werk als Working on a Dream zijn boodschap verkondigde: met z’n allen kunnen we er een beter huis, een betere wereld van maken. „This is a house of love, hope and joy!” Op die momenten jubelde Springsteen als een predikant die rockt. Of andersom.
Het optreden van Bruce Springsteen mocht dan een geheide act zijn - het had er voor gezorgd dat de eerste dag van het driedaagse festival in 18 minuten was uitverkocht - het maakte de generatiekloof op het veertig jaar oude popfestival wel zichtbaar; voor aanvang danste 30- bij diskjockey Dr. Elektroluv, terwijl 40+ zich in afwachting van Bruce Springsteen voor het podium verzamelde.
Die scheiding deed zich ook tijdens Springsteens optreden voor: oudere popliefhebbers zongen woordelijk songs als Thunderroad en Dancing in the Dark mee, en streelden liefdevol de handen van de muzikant en zijn gitaar; de jongere garde keek verbaasd naar zoveel emotie.