Op zijn manier gelukkig?
Artsen willigen euthanasieverzoeken van demente mensen niet in. Zo kwam Henny Rouing (85) tegen zijn wil in een verpleeghuis terecht.
Hendrikus Fransiscus Maria Rouing, geboren 17 september 1925, ondertekende op 7 januari 1996 een euthanasieverklaring van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie (NVVE). Veertien jaar later woont hij al zes jaar in een verpleeghuis. Hij is diep dement, kan zich niet meer begrijpelijk uiten, herkent zijn familie niet, is incontinent. Hij slaapt op een tweepersoonskamer en wordt ’s nachts, met instemming van zijn familie, gefixeerd omdat hij anders de hele nacht rondloopt. Lichamelijk is hij kerngezond.
Dit wilde hij niet meemaken. Zijn vrouw en kinderen stond daarachter. Ze waren
lid van de NVVE, nu Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde
geheten. Via die vereniging hadden ze voorgedrukte euthanasieverklaringen
aangeschaft en, in overleg met hun huisarts, ingevuld en
Maar dat was niet zo. Toen de familie voor inwilliging van het euthanasieverzoek naar de huisarts terugging, kreeg ze te horen dat Rouings dementie al te vergevorderd was. Hij had geen heldere momenten meer waarop hij zijn doodswens kon herbevestigen. Volgens artsen is dan niet meer vast te stellen of iemand ‘ondraaglijk en uitzichtloos’ lijdt, een van de wettelijke criteria voor euthanasie.
'Clausule dementie'
De NVVE vindt dat artsen per geval zouden moeten bekijken of het verzoek toch kan worden ingewilligd, ook bij diep demente patiënten. In een ‘clausule dementie’ die met de voorgedrukte euthanasieverzoeken wordt meegeleverd, kunnen mensen tegenwoordig in hun eigen woorden opschrijven waarom ze echt niet meer willen voortleven als ze zwaar dement zijn. “Wij hopen zo de grens wat op te rekken”, zegt NVVE-woordvoerder Walburg de Jong. Tot nu toe zijn er volgens haar geen artsen die een stapje verder willen gaan.
‘Hij is op zijn manier gelukkig’, zeggen ze volgens Van Eijsden in het verpleeghuis over haar vader. Zij denkt daar anders over. “Hij kan zelf niet aangeven of hij gelukkig is. En ik denk van niet als hij daar rondloopt, of gedwongen wordt naar de wc te gaan omdat ze een toiletronde doen, of een boterham te eten aan tafel terwijl hij net lekker in een leunstoel televisie zit te kijken.”
Meer dan wat dan ook gunt ze het haar vader te sterven.