Il Dolce e l'amaro

Als zijn vader bij een gevangenisopstand overlijdt, krijgt Saro Scordia een peetvader die hem inwijdt in de Cosa Nostra, de Siciliaanse maffia. Wat onschuldig begint met afpersingen, eindigt met liquidaties. Als Saro aan het begin van de film beter had geluisterd naar zijn grote liefde Ada, die niets van maffiose praktijken wil weten, was het nooit zover gekomen.

Bekijk de trailer van Il dolce e l'amaro:

Il dolce e l’amaro vertelt een redelijk bekend verhaal dat in talloze films en miniseries over de maffia al vaker is verteld: van het warme welkom in de ‘familie’ tot de gewetensnood van iemand die niet meer terug kan. De film onderscheidt zich door de gedetailleerdheid waarmee sommige maffiarituelen worden getoond, zoals het inzweren van een neofiet, wiens bloed op een plaatje van een heilige drupt. Maar het zijn vooral de talloze terzijdes die de film meerwaarde geven.

Ze vallen in de categorie sterke verhalen, die zowel waarheid als mythe kunnen zijn. Zo houdt de film twee opties open als het gaat om de reputatie van capo Gaetano Butera. Vermoordde hij in koelen bloede een lastig geworden hulpje of gaf hij de man die verslaafd was geraakt aan moord en verkrachting een genadeschot? Het meest smeuïg opgediste verhaal is buitengewoon humoristisch. Om hun kas extra te vullen reizen Cosa Nostra-leden naar Noord-Italië om in Turijn een bank te overvallen. Dit leidt tot grote consternatie bij het bankpersoneel. Niet vanwege de overval, maar omdat ze het knauwende Siciliaanse dialect van de eilanders niet verstaan. Wat willen ze nou toch?

Het leven is zoet én bitter. Hoort Saro van een maffiamaatje én van de rechter die de maffia bestrijdt. Maar bij tegeltjeswijsheden houdt elke overeenkomst tussen de strijdende partijen op.

De film is door de licht ironische toon vooral zoet: de maffia en haar ridicule codes zijn absurd. Maar het moorden gaat vrolijk door. Een bittere waarheid.