Un Secret

Elk ongelukkig gezin is op zijn eigen manier ongelukkig, schreef Tolstoj. Daarover valt tot in lengte van dagen boeken te schrijven. En die kan je dan weer verfilmen. De Franse veteraan Claude Miller doet het met Un secret, een roman van psychoanalyticus Philippe Grimbert.

Bekijk de trailer van Un Secret:

Het draait om schijnbaar serene Maxime en Tania, die liever niet aan hun verleden worden herinnerd. Vader Maxime is een sportman, moeder Tania een zwemkampioene die als een standbeeld door de wereld schrijdt. De zwakke, studieuze zoon François voelt dat hij zijn ouders op fysiek terrein teleurstelt. Hij compenseert dat door een denkbeeldig atletisch broertje te verzinnen. Of was er misschien ooit echt een broertje?

Un secret is een drama over liefde, joodse identiteit en de holocaust, waarbij François, die door vier verschillende acteurs wordt gespeeld, via flashbacks en -forwards het geheim van de titel ontsluiert en daarmee in het reine komt. Ooit waren er een andere vrouw en zoon in het leven van zijn vader, daar is iets mee gebeurd. Wat dat is, wordt al snel duidelijk door de holocaustbeelden die Miller ons nogal didactisch voorschotelt. De vraag is dan nog slechts hoe het gebeurde. Het antwoord verrast nauwelijks.

Het Leitmotif van Un secret is bekend: de littekens die de holocaust achteriet bij joodse gezinnen, het naoorlogse zwijgen, de volgende generatie die op onderzoek gaat. Ondanks de complexe chronologie is Un secret in wezen een conventionele film: de vertellersstem van François houdt de zaken overzichtelijk. Te overzichtelijk, want de karakters blijven schematisch: cerebraal en joods versus fysiek en goj. Soms wankelt de film vervaarlijk op en over de rand van het melodrama. Visueel is Un secret fraai; het manco is dat de film te weinig geheim houdt.