De zee voorziet niet in vis voor iedereen

Rotterdam, 17 maart. Het gezondheidsadvies om meer vis te eten, moet worden ingetrokken totdat ‘gezonde’ visolie uit duurzame bronnen beschikbaar komt. Het is namelijk zonneklaar dat er onvoldoende vis in zee zwemt om iedereen gezond te laten eten.

Bovendien staat de gezondheid van visolie niet onomstotelijk vast. Daar is meer onderzoek naar nodig.

Dat schrijven Canadese onderzoekers vandaag in een kritische analyse in het Canadian Medical Association Journal. Het wetenschappelijke tijdschrift van de Canadese artsenorganisatie staat bekend om zijn controversiële analyses.

Uit cohortstudies, waarbij onderzoekers van grote groepen mensen jarenlang bijhouden wat ze eten en hoe gezond ze zijn, rolt steevast dat mensen die twee keer per week vis eten minder vaak hartziekten hebben en ook verder gezonder zijn. Vis is gezond, omdat er goede visolie (de omega-3-vetzuren) in zit, is tegenwoordig de algemene aanname.

Maar, werpen de kritische Canadezen tegen, het kan zijn dat viseters ook meer sporten, minder roken en gezonder eten. Om het effect van vis eten te berekenen, corrigeren epidemiologen voor die andere factoren, maar de vraag is of dat helemaal goed gebeurt. Het heilzame effect van visolie is misschien kleiner dan wordt beweerd, concluderen de Canadezen.

Dit vraagt om meting van het ‘kale’ effect van visolie. Dat is gebeurd en dan is het effect van visolie nogal wisselend, laten de Canadese onderzoekers zien. Voedingsexperts concluderen dan vaak dat het slikken van visoliecapsules nauwelijks zin heeft, maar het eten van vis wel. Een goede verklaring daarvoor ontbreekt.

Reden genoeg, staat in het vandaag uitgekomen artikel, om de visstand te betrekken bij de vraag of het advies ‘eet twee maal in de week (liefst vette) vis’ terecht is. De visstand ontwikkelt zich namelijk rampzalig. Sinds de jaren vijftig is bijna 40 procent van de commercieel interessante vissoorten door overbevissing tot minder dan een tiende van zijn oorspronkelijke aantal gereduceerd.

De visconsumptie in de westerse wereld is alleen mogelijk door import uit ontwikkelingslanden, waardoor de mensen daar een goede eiwitbron kwijtraken. En viskweek is verkwistend, omdat daarvoor veel vismeel wordt gebruikt, gemaakt van vissen die al eetbaar waren.